Essopuccino

those were the days...

2011-12-19T14:36:00.000+02:00

Cok ozledim blogumu, bloguma vakit ayirabildigim zamanlari, o hevesimi... Ofiste bi sekilde vakit ayirip, gizli gizli biseyler yazmayi... Is cikisi icin birileriyle program yapmayi, ertesi gun Alza'yla gecenin kritigini yapmayi, anlamsiz bi sekilde cay icmeyi, dis ticareti, o lojistik curcunayi, hatta o zamanlar hic hoslanmadigim o soguk ofis ortamimizi bile ozledim... Ben bi tek Ankara'yi ozleyemedim :)

i hate this part right here...

2011-10-05T12:49:00.000+03:00

Ayrılıkların hiç bir türünü sevmiyorum ben... Ama kaçınılmaz olduklarını, bazen de "zorunlu" olduklarını unutuyorum, dolayısıyla karşıma çıktıklarında hep hazırlıksız yakalanıyorum.

Ufak kedim Bulgur'u vermek zorundayım. Bir seneden fazla süredir benimleydi, yağmurlu bir günde ayağımın kenarında bitivermişti tesadüfen...avcumun içi kadar, çamur içinde, kocaman kulaklı bir tip... Neyse işte-duygusallaşmadan konuya girmesem olmaz-bir şekilde hayatımıza girdi....ama gerek benim iş yüzünden ayın yarısını evden uzakta geçirmem, gerek evdeki diğer kedinin Bulgur'u bir türlü kabullenememesi ve evde sürekli problem çıkması-hatta Biber'in stresten surekli kusması, gerek tüy-koku-dağınıklık-hasar herşeyin X2 olması, vs vs derken Bulgur gitmek zorunda kaldı... Annem Ankara'da bir yuva buldu ona. İyi bakılıcağı, cok sevileceği...

Sevgilim dediğim adam beni anlamıyor, "hem ağlarım hem giderim" diye birşey yokmuş ona göre. Bir karar verdiysen üzülmezmişsin... Çok saçma. Ben Bulgur'u çok seviyorum. Sadece hayatım ciddi anlamda zorlaştığı için böyle bir karar vermek zorunda kaldım, istemeye istemeye...Zorunlu olduğum için sevdiğim bişeyden vazgeçiyorum, buna da üzülmem çok normal. Diğer yandan, iki kediyle tek kedi arasında ne fark var diyen arkadaşlarım var, ama epey bir fark var aslında... Of! Kendimi ikna etmeye çalışmaktan başka birşey yapmıyorum aslında şu an..ve günlerdir...

Keşke yüzde yüz emin olabilsem gittiği evden burdan çok daha mutlu olucağına.... Keşke görebilsem şimdiden nasıl olucağını... İçim rahat değil çünkü. Alıcak olan kişiyi tanıyorum üstelik, iyi bakacağını da biliyorum... Ama ne biliyim, içim rahat değil işte.
onu "bırakıyor" olmak kötü hissettiriyor sadece... Dedim ya, hiçbir türünü sevmiyorum ayrılıkların...

Umarım herşey iyi olur...bir şekilde...

ama ama...

2011-08-30T21:36:00.002+03:00

n'olmuş benim bloguma? fotoğraflarıma? :(

why wait...?

2011-04-20T11:57:00.003+03:00

"...always thought that i would love to live by the sea...to travel the world alone and live my life more simply... i have no idea what's happened to that dream, cos there's really nothing left here to stop me..."

kucuk beye yer begendiremiyoruz...

2010-10-20T12:43:00.005+03:00

Tanistirmayi unuttum... kendisi Bulgur... 3-4 aydir bizimle birlikte... Biber hala kabullenmis sayilmaz ama bi sekilde beraber yasamayi ogrenicez diye umuyorum ben :)))

Hello...

2010-10-17T18:47:00.006+03:00

(20.04.2010)
.....
.....

Keşke hatalarımıza rağmen birbirimize katlanmayı başarabilsek sonsuza kadar... Sanırım çok bencilce bi istek, dimi?

Umarım, herşey iyi olur... zamanla :)

if i were a boy...

2010-07-21T15:40:00.002+03:00

sanırım sadece depresifken yazabiliyor olmam hos degil...ama olmuyor, baska turlu beynim bunlara basmıyor! ben bugün istemeden bir şey daha öğrenmiş bulunuyorum... insan kalbi -ya da belki egosu demek daha doğru- fazla savunmasız. ve bu deneyimle falan güçlenmiyor ne yazık ki...

erkekler daha mı şanslı acaba diye düşünüyorum bazen, bilmiyorum ama... yazmak da istemiyorum artık.

is it possible?

2010-05-28T16:42:00.005+03:00

Sağlıklı insanlar hayatın değişkenliği konusunda esneklik gösterir, mücadele eder, iradeli davranır, uyum sağlamaya çalışır... adaptasyon sağlarlar bir şekilde.

Benim gibi cesaretsizler de, bir sabah uyandığında herşey geçmiş olsun, yepyeni bir hayata başlasın diye bir mucize bekleyip dururlar.

Ama maalsef, o kurtarıcı herneyse, hiiiççç ama hiç gelmez... En iyisi geçmişi geçmişte bırakıp, gelecek konusunda cesur davranmak-tabii yapabilirsen :)

Concealer la başladım ben, gerisi gelir artık :)

i need some fine wine, and you, you need to be nicer...

2010-05-12T22:44:00.005+03:00

photo of the week...

2010-04-23T12:33:00.001+03:00

2010-04-01T22:33:00.002+03:00

yazmak isteyip yazamamak...sehir degisikligi...hayat degisikligi...hersey yeni...bigun iyi bigun kotu yuvarlanip gidis hali... :)

gecikmeli ''iyi seneler"

2010-01-06T19:10:00.002+02:00

Herkese mutlu seneler, çok geç de olsa...

Değil blogu, kendimi bile unuttum iki haftadır... Yılbaşı akşamı ve ertesi gün bile eğitimdeydim, yorgunum, alışamıyorum, kararsızım, şaşkınım, ama en çok yorgunummm!!! İstanbul'a da, trafiğe de, otel hayatına da alışamıyorum, elimde olmayan bir direnç gösterme halindeyim... Bıraksam rahatlıycam, ama yok, dedim ya elimde değil...

20 Şubat'ta bitecek herşey, Ankara'dayken alt tarafı 8-10 hafta, nasıl geçtiğini bile anlamam diyordum, şimdi, bir haftanın nasıl geçiceğini hesaplıyorum... Dersler çok güzel, birsürü şey öğreniyorum, ama otel ve yol sorunlarım bütün enerjimi, istekliliğimi tüketiyor :(

Dün pes etme raddesine gelmişken, Emre sakinleştirdi, bugün iyiyim.. uyumluyum... sabredicem :)

Şimdi ders çalışmam lazım... bunu söyleyeceğim hiç aklıma gelmezdi ama ne yazık ki Ortadoğu ve Küreselleşme değil bu kez, daha zoru :)

isn't it ironic?

2009-11-24T19:10:00.005+02:00

Life has a funny way of sneaking up on you when you think everything's okay and everything's going right...

yeni arkadaşım

2009-11-21T17:34:00.006+02:00

kendisi bir haftadır odamda yaşıyordu, bugüne kadar ortaya çıkmamıştı ama... pencerenin kenarında toz içinde görünce üzüldüm öldü diye, ama ellemedim... sonra bi baktım dizimde :) hemen su damlattım içeceğini varsayıp - ve içti :) - bi parça da elma... şimdi kocaman şeffaf kutusunda mutlu mutlu takılıyor kendisi:) üstündeki tozlar da gitti... isim de koydum ama söylemem:)

ne güzel şarkı

2009-11-17T16:58:00.002+02:00

Jason Mraz - Details in the fabric

biyerden bulup dinleyin noolur...

...

2009-11-16T18:05:00.014+02:00

Bıraktığım yerden bir adım öteye gidemedim, o yüzden yazamadım diycem, yalan olucak... Bana bişeyler oldu, yazamıyorum uzun zamandır... Ketumlaştım :)

Geçen hafta zorlu bir karar verme sürecinin ardından İstanbul'a gittim, bir iş görüşmesi için... "Mülakat tecrübesi" olucaktı sözde, çok istekli değildim, iş eğitimimden ve deneyimimden bambaşka birşeydi ama nasıl olduysa tüm aşamaları geçmiş bulundum... Cuma'dan beri de sağlık raporu alma çabalarımı azimle devam ettiriyorum! Hemen beliritiyim, henüz karar vermedim kabul edip etmeyeceğime, maksat elimin altında olsun, hani "evet istiyorum" dersem diye... İkizler burcuyum malum, yapmadığım herşeyde aklım kalır... sonuna kadar gitmem lazım! Sağlık raporum onaylanır da eğitime başlarsam bir süre İstanbul'da kalmam sonra da Ankara mı İstanbul mu karar vermem gerekicek... Hiç hoşlanmıyorum bu "karar verme" ya da "birinden birini seçme"lerden, akıl almaz stres yaşıyorum en basit konulu süreçte bile. Sonucu da ciltte alerjik reaksiyonlar :)

Nerdeyse iki yıldır hep "gitmek" istiyor(d)um ben... Ne kadar uzak, ne kadar "tek başıma" olursam o kadar iyi geliceğini düşünüyor(d)um. Kendi evim, kendi hayatım, yeni bir yer. Ama şimdi gerçekten böyle bir fırsatı yakaladığımda da bir anda durdum. İlk başta bi hevesle ev bakmaya, planlar yapmaya başladım, sonra "kaçmamı gerektiren bir durum yok ki aslında, ben gayet de iyi idare edebiliyorum aslında" diye kendi kendime şaşırdım. Arkamı dönüp gittim, gözümle görmüyorum diye bitmezki burda canımı sıkan şeyler. Sadece katlanması kolay olur. İşte geçen hafta, aslında çok da katlanma güçlüğü yaşamadığımı, hatta burda beni çok mutlu eden yeni şeyler bile bulduğumu farkettim. Sanırım "kabullendim" ve "tamam" dedim artık, o yüzden de inanılmaz rahatladım.

Çok değişmişim ben son bikaç ayda onu farkettim bir de... Resmen yeni bir "ben"le karşılaşıyorum durup durup, ve şaşırıyorum... "Ben" gibi gelmediğinden değil, aksine hiç bu kadar "ben" olmadığımdan. Ve sevmeye başladım gördüğüm şeyi:) Başka şeyleri de sevmeye başladım, hatta sevmediklerimi bile :) Ne çirkin böyle üstü kapalı imalarda bulunmak... Hayatımdaki bazı kişilerin yeri değişti - bazılarının değeri daha da arttı, bazılarınınki azaldı, takıldığım bazı şeyleri yeter artık deyip bıraktım; herşeyi anlamak zorunda olmadığımı, zorlamanın saçmalığını, "neden?" sorusunun gereksizliğini, herkesi sevmek ve herkes tarafından sevilmek zorunda olmadığımı, biriyle ilgili "kötü"leri atıp "iyi"leri saklayabileceğimi anladım özetle. Çok da hafifledim. Pes ettiğim için de yaşıyor olabilirim bu değişimleri tabii... Sanki ilerleme kaydetmişim gibi düşünüp, kendimi kandırıyorumdur belki de, kim bilir :)

Sonuçta dönüp dolaşıp yine "karar vermem gerek" kısmına geri dönüyoruuum. "İşi kabul ediyim mi? Master nolucak? İkisini yürütebilir miyim? İyi de master konumla iş ne alaka? Babam benle konuşmıycak, ben İstanbul'a gidiyim en iyisi! Ankara'da kalıyım en iyisi! İstanbul'a gidiyim, kendi hayatımı kurmam lazım artık! Burdakileri özler miyim? Bu iş mi kendi alanımda daha vasıflı bir iş mi? ama beklemek istemiyorum kiii".... kabus gibi! Üstüne pazartesiye midterm ve henüz göz ucuyla bile bakılmamış kitap ve makale yığınından -üstelik Ortadoğu konulu-bahsetmiyorum bile :(

Aslında kendi evimi kurmayı, dolayısıyla İstanbul'u istiyorum, ama biraz gözümü korkutuyor işte ne yalan söyliyim(bkz. foto)... Hem çok yorucu, hem Serocum dışında kimsem yok... Ama kesin bildiğim birşey var ki benden öğrenci olmaz artık, yok yani... Ça-lı-şa-mı-yooo-ruuummm:( En iyisi işe başlıyım efendi gibi, İstanbul mu Ankara mı tek derdim o olsun...

!

2009-10-13T21:59:00.006+03:00

bu aralar çok suspusum,durdum,bekliyorum...değişik hissediyorum, bildiğim bişey değil...ama bıraksalar sabaha kadar konuşasım, hep hep hep kendimi anlatasım var :)

:)

2009-10-10T15:59:00.005+03:00

Sefil'e yuva bulduk sonunda! Şu an yeni evini tanımaya çalışıyordur muhtemelen... Kuzenim hafta içi beni arayıp, kediyi bir arkadaşım alıcak dediğinde havalara uçtum sevinçten ama vazgeçerler diye de çok heveslenmemeye çalıştım... ama vazgeçmediler.

Bu sabah veterinerden aldıktan sonra kutusunda durmak istemeyen ufaklığı kucağıma almamla ya vazgeçerlerse korkusu yerini "ayy ben nasıl ayrılcam bundan"a bıraktı. O kadar sevgi dolu bir hayvan ki,kucakta sevilmek için yaratılmış sanki sadece! Hiç ayrılamıycakmışım gibi geldi... Bazen, bana tuhaf bişeyler oluyor, bir anda gerçeklerden(evdekiler Biber'e tahammül edemiyor, Biber herhangi bir canlıyı eve geldiği anda öldürür, vs) kopup, salt duygusal, sıfır mantık davranışlar sergileyebiliyorum...

Bugün de öyle bi gündü işte. Kızın kucağına bırakırken içim gitti:( Şimdi söyleyeceğim şeyden biraz utanıyorum ama, o an, "çok sevdim ben onu, kimseye veremem" demek istedim - içimden bu his geçti yani.. ya iyi bakamazlarsa, ya ona birşey olursa diye korktum... O benimmiş, ben daha iyi bakarmışım gibi geldi :( Ama bunda Sefil'in sağlık özel durumunun da etkisi var, uzun süre sokakta kaldığı için normalden daha ufak ve narin,kaç haftadır süren tedavisi vardı enfeksiyonu,bağışıklık sistemi ve parazitler için ve bir süre daha tedavisine düzenli devam edilmesi lazım. İlk bulduğumuzdaki durumunu bilmedikleri için ekstradan dikkat etmeyebilirler ya da önemsemeyebilirler sonuçta. Asıl endişem buydu aslında. Son ana kadar vazgeçerler mi diye wishful bir thinking yaptım itiraf ediyorum...ya da tamamen güçlenene kadar bi süre evde nasıl gizli gizli bakarım planları :) Ama iyi ki vazgeçmediler, yoksa evsiz kalıcaktı Sefil...

Sahiplenici olmak kötü birşey... Demezler mi adama, düne kadar yuva bulmak için çırpınıyordun, nasıl bir dengesizsin sen diye??? Derler. Ben derim. Sonuçta, umarım ufaklık yeni evini çok sever ve çok çok iyi bakılır... Ben de içim rahat şekilde mutlu olmaya başlıyım artık bu durumdan! Normal insan gibi :)

Lütfeeen lütfeeEN..çok kişi okusun bu yazımııııı :(

2009-09-25T18:56:00.005+03:00

Günlerdir, sokakta bitik halde bulduğumuz bu minik beyefendiye yuva arıyoruz... Şu an veterinerde, aşıları yapıldı, ilaçları verildi, kiri pası temizlendi:) ama tek sorunumuz orda kapalı kalmaktan hiç hoşlanmaması ve sürekli kucakta sevilmek istemesi... 5-6 haftalık ama sokakta kaldığı için yaşıtlarına göre biraz ufak kendisi...

Evi ve kalbi bu miniciğe müsait, birileri var mıdır acaba??? :)

Müracaat:
essopuccino@gmail.com

ilk

2009-07-10T22:36:00.003+03:00

Bu blogda ilk yazmaya başladığımdan beri ilk defa, nerdeyse hiç okuyucum olmamasına üzülüyorum... Öyle böyle değil, cidden çok üzülüyorum... Çünkü ilk kez yazdığım bişeyin biyerlere ulaşmasını istemiştim. İlk kez birilerinden tepki, yorum ya da fikir neyse işte, bişeyler beklemiştim. Ama değil bloguma, kendi arkadaşlarıma attığım maile bile tek bir cevap gelmedi kimseden...

Barınaktaki köpeklerden bahsediyorum... Yardım beklemek çok doğru değil böyle konularda, çünkü kişiye özel birşey ama destek fena olmazdı açıkçası...

Sanırım fazla hayalperestim :(

hepsi çok şeker...

2009-07-05T14:28:00.009+03:00

Dün 3 arkadaş Gölbaşı'ndaki Meliha Yılmaz Vakfı'na bağlı köpek barınağına gittik... Ben ilk defa gittiğim için fazla bir yorum yapamıyorum ama önceden deneyimlimiz Emre'ye göre barınak çok iyiymiş birçok yere göre... Tek sorun yerinin biraz karışık olması(Gölbaşı sanayi sitesinin gerilerinde) ve barınağın kendi iç dağınıklığı... Dün biraz geç kaldık o yüzden yetkili kimse yoktu, sadece gönüllü bakıcılarla konuşabildik; barınakta 4000 tane köpek var ve her tür yardıma (temizlik maddesi, gazete, mama, süt...) açıklar... En çok da kısırlaştırma konusunda yardım etmek gerekli diye düşündük biz.

Köpeklerin hepsi çok şekerdi, gerçi aralarında pek sakin olmayanlar da vardı ama genelde çoğu sevgiye muhtaç, hemen yanaşıyolar zıp zıp :) bundan sonra elimizden ne geliceği konusunda biraz daha planlı düşünüp karar vermek istiyoruz... Önerileri bekleriz! Kendi arkadaşlarıma da bir ricam olucak, eğer mümkün olursa eski gazetelerinizi arada bana ulaştırabilirseniz çok faydalı birşeye katkıda bulunmuş olucaksınız... Şimdiden teşekkürler herkese :)

artık...

2009-06-25T16:18:00.005+03:00

Sokakta gördüğüm her sahipsiz hayvan için üzülmeyi bırakıp gerçekten bişeyler yapmaya karar verdim. Ankara'daki barınaklarla görüştüm, en azından gönüllü olarak onlara yardımcı olmayı çok istediğimi ve bu konuda neler yapabileceğimi sordum. Yarın öbürgün de gidip kendi yerlerinde görüşcem. Sadece evin arkasındaki yavru köpek sürüsüne, ya da sitemizin köpeklerine bakmakla olmuyor bu iş anladım, sokakta yardım edemediğimiz binlercesi var ve gerçekten hayat onlar için bize olduğundan çok daha zor. Haftada bir gün bile gerçekten ihtiyacı olan bir hayvanın bakımına katkıda bulunabilirsem, hiç yoktan onlara en çok ihtiyaçları olan sevgiyi verebilirsem biraz daha rahat edicem sanırım. Barınakların tek ihtiyaçları para ya da mama değil sonuçta, onlara destek olucak gönüllülere, hayvanların da ilgiye, sevgiye ihtiyaçları var.

İlgilenenler için Gölbaşı'daki barınağın telefonu aşağıda, diğerlerinden daha zor şartlarda çalıştıklarını düşünüyorum, öncelikle yardıma ihtiyacı olabilir diye onun bilgilerini vermek istedim:
Meliha Yılmaz Vakfı Gölbaşı Hayvan Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi
Gölbaşı sanayi sitesi arkası, 0312 440 16 05

Çankaya Belediyesi Barınağı'na da göz atabilirsiniz.

Ayrıca "PETBUL, Evsiz Hayvanları Sahiplendirelim" projesine destek olarak, bundan sonra blogumda hergün yeni bir sokak hayvanın fotosu olucak, pet edinmek isteyenlerin bilgisine :)

mobicik...

2009-05-03T23:25:00.004+03:00

why does my heart feel so bad?
why does my soul...

en çok özendiğim insan:

2009-05-02T22:27:00.002+03:00

her pazar 20.00de TNT'de... beklemek istemeyenler için 2 sezon şurda mevcut...

yaz...

2009-04-06T15:17:00.002+03:00

geliyor... gelmiyor... geliyor... gelmiyor... gelicek ama, az kaldı :)

başlıktaki fotoyu ben çektim, çok da sevdim... bakmayın öyle kocaman durduğuna, rüzgargülüm minicik zarifcik bişey aslında :)

son zamanlarda başıma gelen en iyi şey :)

2009-03-17T18:26:00.005+02:00

Nil Kıyısında... dinledikçe seviyorummmm! Çıkış şarkısı "seviyorum sevmiyorum"u herkes dinliyor ve seviyordur diye düşünüyorum... şahsi favorim "eminim sevmediğine"... "ne garip adam" ikincim olsun hadi... "aşkımız her zamanki gibi tehlikede" epey yaratıcı; "duma dum" da hmm... ya hepsi güzel galiba :)

bir de...

2009-03-15T23:34:00.006+02:00

arada biraz "durmak" öyle rahat(mış) ki... :)

not:evet, boya kalemlerimi yeni(sayılır) aldım, deli gibi karalıyorum...
görgüsüzlüğümü mazur görünüz :)

deneme - yanılma

2009-03-15T23:23:00.008+02:00

Bazen çok ısrarcı oluyorum...

Bazen de öyle bi akışına bırakıyorum ki...

i hate this part right here...

2009-03-13T23:40:00.003+02:00

TOEFL kursuna başladım bu hafta, sabah erken uyanmalar, yoğun trafik, park yeri bulamama, toplu taşım denemeleri... insan rahata ne çabuk alışıyormuş, bittim tükendim 5 günde :(

IBT beni sarmadı hiç, korkuttu demem daha doğru...

Önümüzdeki haftayı merakla bekliyorum...

O ooww!

2009-02-28T10:19:00.001+02:00

geçen yazın en sevdiğim şarkılarından...klibini yeni gördüm desem:)
ilk sahne aynı "ben" desem:)

MIKA - Happy Ending
Yükleyen Mika-official

şahsıma münhasır post :)

2009-02-24T00:45:00.005+02:00

Bana geliyolar bazen... bazen gidiyolar...

ya da özetle;ama insanın içindeki boşluğu hiçbir kurabiye dolduramaz, makroekonomi derslerinden aklımda kalan en önemli şey :)

laaayyy lala la lay laaayyyyy... bu da şarkının melodisi :)

pazar sessizliği...

2009-02-08T16:29:00.012+02:00

fimo denemelerim... ve kutu...

2009-02-05T10:27:00.013+02:00

*yanlışlıkla ızgarayı açınca kulaklarımız yandı:(

Biraz mucize olsa arada, fena mı olur? :)

2009-01-22T19:43:00.005+02:00

2009-01-22T19:17:00.004+02:00

Uzun süredir seviyorum bu fotoğrafı ve anlattığı şeyi... Böyle arada boş boş bakıcağıma paylaşıyım dedim.

patileri unutmuşum...

2009-01-13T14:40:00.003+02:00

oysa ki en sevdiğim onlar :)

ordan burdan, boş boş şeyler...

2009-01-13T13:54:00.009+02:00

O da denesin istedim 3. boyutu... nedense gözünde durduğu sürece hiç kıpırdamadı, resmen öylece kaldı.. normalde kaç boyutlu görüyor ki bu kadar şaşırdı acaba diyoruz, belki onunla ilgili değildir ama gözlüğün nasıl bir etki yaptığını çözemedim özetle !

Elmalı kurabiye denemelerimde başarılı olmam yarınki "annemin günü" için üstüme bir sürü sorumluluk yüklemiş oldu, yukardakiler artı 2 çeşit daha... "vs.den anlıyorum" diye belirtmemek lazım, kesinlikle "talep" olarak geri dönüyor insana... zorunluluk varsa en iyi bildiğim şeyi bile yapamıyor olmam ne büyük şanssızlık :(

Yılbaşı akşamı için yapmş olduğum devasa mozaik pasta sonunda bitti ! Neden öyle oldu anlamadım ama, derin dondurucuya sığmamıştı ilk yaptığımda, 50-60 cm uzunluğuyla hepimizi şaşırttı...

Geçen hafta teyzemin çiçeklerini çok kıskandım... ama ben hiçbir zaman bakamam ne yazık ki :(

Bu fotoğrafımı çok beğendim... Kedi-köpek kısmının burunlarına bayılıyorum! Ama kedicik yok oldu, meraktan ölüyorum :(

Son olarak... çok isteyerek başvurduğum bir yer beni görüşmeye çağırdı, çok da iyi geçti, ya beni işe alırlarsa diye panikteyim şu an... tembellik hastalığı beni çok fena ele geçirdi, çookkk fenaaa ! Çözüm önerisi olan ???

2009-01-08T10:41:00.000+02:00

BOLT 'a gittim, çok sevdim, 3boyutlu olduğu için daha çok sevdim, ikinci yarıda en öne geçtikten sonra ilk yarı boşa gitti diye üzüldüm; animasyon olayina yine hayran kaldım, şiddetle tavsiye etmek istedim... ettim işte... bu arada, ana karakterler çok iyi cidden ama güvercinler tek kelimeyle müthiş olmuş, saygı duydum :)

Son olarak, gozluklerin işe ayrı bir eğlence kattığını belirtmeden edemiycem, gerçi bu bize özel bir durum da olabilir o ayrı :)

şimdiden mutlu yıllar...

2008-12-29T12:45:00.000+02:00

Saçma inanışlarım var engel olamadığım, 2009 tek yıl ya, acaip korkuyorum... Hiç gelmesin istiyorum, ama madem gelicek, umarım şaşırtır beni :) Gerçi ben genelde "yılbaşı" kavramını sevmem ya neyse. O yüzden de bu yıl ağaç süslemek hiiiçç ama hiç gelmedi içimden, kendi ağaçlarımı yaptım minik minik... Bir de "aylar" projesi iptal oldu, sadece kardan adam ve noel melek olarak yukardaki ikisi zar zor bitti... İsteksizlik kötü şey!

Neyse benden bu kadar şimdilik... Herkese şimdiden çok ama çoookk mutlu, beyninin ve kalbinin rahat olacağı bir yıl diliyorum :)

geri adım ve kar

2008-12-28T11:36:00.000+02:00

Arkadaşlarım blogumu kapattığımı sanmış, herkese mail atmaya üşendim, o yüzden eski adresime geri döndüm... Keşke yönlendirmeyi öğrenebilseydim :(

Bide tam anlamıyla kar yağdı sonunda, sabahtan beri sokakta ne kadar hayvan varsa hepsiyle samimi oldum, kışı sevmem ama bitek kar yağınca onlar kadar seviniyorum -tabii ki eriyip çamur olana kadar!

Bu arada ben bizim evdeki tosuna özel bir durum sanıyordum ama sanırım tüm kediler kışın şişiyorlar, bi lokmacık bişeydi bu aşağıdaki, yanakları göbeği her yeri puf puf olmuş :)

Rahat...

2008-12-20T20:14:00.000+02:00

adres değişikliği

2008-12-20T12:20:00.000+02:00

Blogumun adresi pazartesiden sonra essopuccino.blogspot.com olucak, eski adresten yeni adrese nasıl yönlendirilir bilemediğim için önceden haber veriyim dedim... Nasıl yapıldığını bilip, yardımcı olabilecek birileri olursa çok sevinirim... tahmin edemeyeceğiniz kadar çok :)

felis domesticus

2008-12-11T14:04:00.000+02:00

Benim o... Eve kapanıp yemek denemeleri yapmaktan daha fazla rahatlatan hiçbirşey bulamıyorum bu aralar... Kilden bebeklere elimi bile sürmek gelmiyor içimden, ayları yapıcaktım sözde ama ı-ıh... Şikayet ettiğimi de söyleyemem pek... Hayalimdeki kurabiyeyi yapmaya çok yaklaştım mesela, cevizli ve çikolatalıyı ayrı ayrı denedim önce, sonra ikisini birleştirdim, ununu arttırıp yağını azalttım ve ta taaammm!!! Yukardakiler ayrı ayrı pişirdiklerim, cevizli-çikolatalıları çekemedim maalesef... Bundan çok daha gelişmiş olduklarını garanti ederim ama :) Çok da kolay: 3 su bardağı un, 200 gr tereyağ, 1 çorba kaşığı zeytinyağı, 1 yumurta, 1 paket vanilya, 1 paketten biraz az kabartma tozu, çok az limon kabuğu rendesi, 70gr bitter çikolata, 1 su bardağı ceviz. 175 derecede maksimum 20 dakika. Kıtır kıtırlar ve uzun süre bayatlamıyorlar ve sütle çok iyi anlaşıyorlar...

Sonrasında, ikinci denemede zar zor başardığım daha ince dış yüzeyli içli köfte denemem var... Kurabiyelerdeki iddialı havam söndü açıkçası ilk denememde, ikincide biraz olsun şiştim ama daha çoookkk denemem lazım! Şeklen olmasa da lezzeti konusunda iddialı olabilirim ama :)

Son olarak da karnıyarık... En sevdiğim yemeklerden birisi kendisi, özellikle de cacıkla birlikteliğini takdir ediyorum! Annemin ısrarla yap(a)madığı soslu olarak yapmayı denedim, ve neden yıllardır bunu anlatamadığımı düşündüm epeyce... Neyse o ayrı konu :) Karnıyarık testini başarıyla geçtim, konuda uzman bir arkadaşımdan da "süpper olmuş" gazını aldıktan sonra kim tutar beni diyorum :P

Ve fotoğraf makinemi upgrade etmek istiyorum... SLR'ye geçmek istiyorum artık, çok gizli planlarım var :)))

Yeni hedefim !

2008-12-05T15:01:00.000+02:00

Güzelliğe bakar mısınız? Hele o ArtVespa yarışmasına katılanlardan bahsetmek bile istemiyorum.... Hemen şimdi, arabamı satıp Vespa almak istiyorum, ama bunu gerçekten çok istiyorum... Nasıl anlatabilirim ki?

İstanbul'da epey bir kullanan var... Ankara'nın da scooter kullanılabilecek bir şehir olmasını isterdim, ama gözümde canlandıramadım pek, çünkü Ankara'ya yakışmaz sanırım... Kimse alınmasın ama cidden sevimli ve pratik şeyler için fazla sevimsiz ve soğuk Ankara :(

Güzellik şirinlik bir yana, gerçekten önemli bir şey artık araçları küçültmek... Hem parasal hem de çevre için inanılmaz farklar yaratıyor. Bizim yol ve hava şartlarımız düşünülürse çok da uygun ve gerçekçi değil tabi ama, birgün olur belki... Neyse ben yine de Vespa'nın bu amaçlı tanıtımını ekliyim, benden daha teknik bir şekilde anlatsın olayı, benim de içim rahat etsin:

reklamın süperi :)

2008-12-01T22:07:00.000+02:00

Çok sıkı takip ettiğim bir piyasa sayılmaz ama Photoshop - CS4 için hazırlanan reklama bayıldımmmm! Adamlar ciddi uğraşmışlar....

Ben de bunu istiyorum işte tam olarak... uğraşıyım uğraşıyım, üretiyim... somut sonuçları seviyorum ben... bakalım bakalım... bekleyelim bakalım..!

uyku sersemi...sersemi...ne demekse bu ?

2008-11-26T23:45:00.000+02:00

Robbie Williams severim de bu kadar mı oldum No Regrets'in aşağıdaki bölümünü 20.kez falan geri alıp dinlediğimi farkedince... Ne güzel bir cümledir o, nasıl "evet işte bu!" dedirten...

Tell me a story where we all change... And we'd live our lives together and not enstranged...

I DIDN'T LOOSE MY MIND, IT WAS MINE TO GIVE AWAY...

Couldn't stay to watch me cry, you didn't have the time... So I softly slip away...

Vaayyy anassınııı...!!!

son haftalar...

2008-11-10T14:18:00.000+02:00

Yine ara verdim yazmaya, yazamıyorum, yazmak istesem yazacak şey bulamıyorum, bulsam da yazasım gelmiyor, vs vs... Biber'le eve kapanıp kendimizi yemeye verdik... Nutella da bizi hiç yalnız bırakmadı :) Suratındaki ifaden de anlaşılacağı üzre, çenesindeki leke Nutella oluyor...

Geçen hafta annem İstanbul'da olduğundan mutfak bana aitti, bir hafta boyunca oraya kapanıp yemek denemeleri yaptım ben de... Yemek mi bulaşık mı beni daha çok rahatlatıyor henüz kesin karar veremedim ama güzel bir hafta geçirdim sonuç olarak! Haftanın en önemli olayı zeytinyağlı kuru patlıcan dolması yapmamdı... İlk gerçek zor yemek - benim beynimdeki imajı öyle en azından:) Bu hafta da zeytinyağlı yaprak dolmasını denemeyi düşünüyorum. ama hiç ölçü kullanmadığım için vahim olabilir bu kez sonuç!

Neyse, ikinciliği sebzeli-sütlü mercimek çorbasına veriyorum ki çorba da bir ilk benim için... Çocukluğumda bir misafirlikte içmiştim bu çorbayı ama annem tüm yalvarmalarıma rağmen bir türlü yapamadı, ben de tahmini olarak denedim sonunda ve inanılmaz: hayallerimin çorbasıydı sonuç :)
Ve nihayet üçüncülüğü de sonunda tam tarifini bulduğum pan cake'e veriyorum... Aslında bunlar çok sıradan şeyler ama dediğim gibi, benim kafamdaki anlamları-zorlukları onları önemli yapıyor benim için :)

Bu arada alıştığımız bir tat olan elmalı-cevizli kek de kalplerin yıldızı olmaya devam ediyor... En azından Emo için :) Düşündüm de hazır iş yokken ve yakın gelecekte de olacağını sanmıyorken acaba evlenip "ev hanımlığı" mesleğine geçiş yapsam mı? Kaç hafta dayanabilirim acaba mutfaktan çıkmamaya?
Hmmmm.. emin değilim... çok kısa sürede devrelerim yanabilir! Değişkenim ben, normal insan zekasının algı sınırlarının ötesinde hem de... Üstelik çok da depresif, agresif ve alınganım son birkaç haftaya özel olarak... İlgi, sevgi, ilgi sevgi, ilgi, sevgi... yani.

Not: yine de evlilik tekliflerine açığım :) kedim de var ama, ona göre...

kısa kısa...

2008-10-13T15:57:00.000+03:00

Hergün biraz daha soğuyor hava, sevimsiz bir üşüme hali içerisindeyim...
Çizme veya bot giyemiyorum, kışlık spor ayakkabı almalıyım...

ÜŞÜYORUM :(

Turşu yaptı bugün teyzem bize, sadece yeşil domates, havuç ve biber... neymiş, organikmiş... salatalıksız ve keleksiz turşu mu olur? dedim, sallayan olmadı...

Ben de "12 ay"ı yapmaya çalışıyorum...

Yapabilecek miyim bilmiyorum... Bir kaos havası başladı beynimde, bütün sistemim karıştı, ortakcim sağolsun, toparladı biraz az önce :)

Bir de bahçedeki kedileri besliyorum... Onda başarılıyım sanırım, tavuk, pirinç ve biraz sebzeyle mama pişirdim onlara-bayıldılar...

Mutsuzdum, mutlu oldum biraz...

Evdeki aslan parçası çok oralı olmadı, ama onu dikkate almıyoruz...

home made fettucine alfredo

2008-10-06T16:38:00.000+03:00

Koskoca tatil boyunca parmağını oynatmayan ben, bu sabah itibariyle haftaya hızlı bir giriş yapmış bulunuyorum... Pazartesi'nin hakkını verdim yani uzun zamandır ilk kez! Tabii iş-güç olmadığı için, bu hızlı girişten kastım ALES başvurusu, alışveriş ve yemek yapmaktan ibaret oldu... Bir haftadır buzdolabında bekleyen taze makarnaları daha fazla bekletmeye vicdanım elvermedi, ben de ennn sevdiğim makarnayı yapmayı deniyim bari dedim ve fettucine alfredo-ki en iyisini Pepper Mill'de yiyebilirsiniz- deneyim başarıyla sonuçlandı :) üstelik makarna ve tavuk dışında herşeyi kendim uydurmuş olmama rağmen... Ben en çok Pepper Mill'inkini sevdiğim için makarnayı da onlarınki gibi -tahminen- yaptım.

Taze makarna olması zorunlu değil sanıyorum, ama ben yumuşak makarna sevdiğim ve evde de hazır bulunduğu için taze olanlarla denedim...

Biraz sarımsak ve bence "yeterince" tereyağda tavukları pişirip, biraz doğranmış domates ekledim... tuz, karabiber, son olarak parmesan yerine eski kaşar (sanıyorum özellikli bişeydi, oldukça sert ve kendine has kokusu olan bir peynirdi, biraz parmesana benzer kokuda ve tatta); krema yerine de labne ve süt karışımı kullandım...

(Ve sorarım size Derya Baykal'dan neyim eksik bu durumda ???)

Hiçbir zaman ölçü kullanan bir insan olmadığım için fotoğrafların ilerki denemelerimde bana yol göstereceğini umuyorum :)

Ayrıca krema yerine süt&labne karışımı kullanmak daha iyi oldu diyebilirim; tat olarak bir farkı yoktu ama kesinlikle daha hafif oldu. Bugüne kadar yaptığım en başarılı makarmalardan biriydi özetle, türünün ilk denemesi olarak da kendime 10 üzerinden 8 veriyorum yüzsüz yüzsüz :)

Acaba gerçekten herşeyi bırakıp aşçılık okuluna mı gitmeliyim diye düşünüyorum şimdi, tam da dış ticaretle ilgili iş planımızı yapmaya başlamışken... hmmm... ?!$?**

Annem haklı, ikizler burcu çocuk zor... :)

çizdim...

2008-09-23T10:55:00.000+03:00

Çok garip bir şekilde bu sene yazın hiç bitmeyeceği gibi bir fikre kapılmış beynim, geçen hafta ortasından beri bir anda kapayıp soğuyunca girdiğim şoktan çıkamıyorum bir türlü... Resmen dehşet içindeyim... Yani soğuğa lafım yok da...güneş...lütfen biraz daha güneş !!!

Tatile de gidemiyorum, o koskoca 9 gün nasıl geçicek, ben nasıl atlatıcam bilmiyorum... Zaten bu aralar hiçbirşeyi bilmiyorum... Herşey çok fazla belirsiz şu an hayatımda, ve ben hiç olmadığım kadar sakinim, neye alamet bu durum, görücez yakında :)

canım sıkılmış olabilir, ama üşenmek... asla :)

2008-09-22T10:28:00.000+03:00

*ben şekeri 3,5-4 kaşık kullandım, çok tatlı sevmediğim için, nerdeyse şekersize yakın oldu... ama çikolata faktörünü de unutmamak lazım!

*175 C önceden ısıtılmış fırında, 15-20 dk.

*krema burada devreye giriyor, çikolata eriyip sıvılaşınca, 1-2 yemek kaşığı kadar kremayı yavaş yavaş ekleyip karıştırmaya devam ediyorsunuz... ilk başta donar gibi olsa da sonra sıvılaşıyor yine... bu işlem kurabiyeler soğuduktan sonra tabii ki...

biliyorum...biliyorum...

2008-09-15T11:33:00.000+03:00

"Yapıcam" dediğim hiçbirşeyi yapamıyorum ne yazık ki :( Falla ilgili yazacaktım yazamadım, Kaş hakkında daha detaylı yazacaktım yazmadım, yaptığım işlere daha çok yer verecektim blogumda ama onu da yapmadım...

Kötü müyüm? HaYIR...tEmbEl? Evet... İsteksiz? Bu aralar fazlaca... Neyse ki çok az okurum var, çok fazla insanı hayal kırıklığına uğratmamış oluyorum böylece... kendimce teselliydi bu da :)

Hiç bu kadar karışık ama aynı zamanda bu kadar sakin olmamıştım... Dünyada yaşamıyorum da sanki, böyle kendime ait, gerçeklere biraz uzak minik bir gezegende "Küçük Prens" modunda takılıyorum, mutluyum da, ama daha çok SAKİN!

Geri dönmeyi hiiiççç ama hiç istemiyorum, ama bir gün dönmem gerekiyor sonuçta... Bakalım ne zaman :)

is it a lie?

2008-08-21T12:16:00.000+03:00

Uzunca bir isteksizlik, ardından kısacık bir tatil sonrasında defalarca yeni bişeyler yazmayı deneyip deneyip vazgeçmediğim bir post olabilir umarım bu! Hayatımın ilk tek başına tatiline çıkmaya karar verip Kaş'a gitmekle çok ama çok doğru bişey yaptım diyebilirim sadece... İlk iki gün Çukurbağ yarımadasında kaldığım için sıkıntıdan ölsem de Kaş'ın içine geçmemle tatilimin ne tek başınalığı ne de sıkıntısı kaldı, çok gezdim, çok eğlendim, çok yedim, çok eğlendim :) ve hiç ama hiç dönmek istemedim... Alınmasın kimse ama Ankara cidden çok çirkin :(

Veee, tatil manzaraları....

Kaş'ın şirin çarşısı...

Ayben :))))

Huzurrrr....

Komik ve minik kedi...

Tersane Limanı-Batık şehir(Likya)başlangıcı... mutlaka görülmeli...

Kaleköy...

Özgürlük... aynı zamanda bundan sonraki tek hayalim....

Böyle işte... umarım gereken enerjiyi bulup Kaş'la ilgili daha detaylı bilgi (isim,adres,telefon) verebileceğim yakında... Maksat topluma hizmet :)

doğru ?

2008-07-31T13:57:00.000+03:00

Bugün bir yazı okudum şurda... EmreKongar'ın Kızlarıma Mektuplar kitabından derlenmiş... Uygulaması zor olmakla beraber benim de hep doğru olduğunu hissettiğim bir yaklaşım... Diyor ki "Sevgi akılla birleşmediği zaman derhal aptallığa dönüşür". Çok doğru! Akıllı sevginin "karşılıksız sevgi" olduğunu anlatmış devamında da...

"İnsanları seveceksiniz ama karşılıksız seveceksiniz. Çünkü insanoğlu vefasızdır.Çünkü siz insanları severken, onlar size her türlü kötülüğü kalleşliği yapabilir. Hem de hemen bugün, bugün olmazsa yarın, yarın olmazsa öbürgün, ama bir gün mutlaka, hem de çok yakında.İşte bu nedenle insanları karşılıksız seveceksiniz. Ancak böyle hem güçlü, hem sevgi dolu ve bu nedenle de mutlu olabilirsiniz.

İnsanları karşılıksız sevmek, ancak güçlü kişilerin marifetidir.İnsanların hem iyi hem kötü niteliklerini dikkate almadan onları koşulsuz severseniz, yaralanmanız kaçınılmaz olur.Sevginize karşılık beklerseniz gücünüzü yitirirsiniz!Başkalarına, hem de sevdiklerinize, yani sizi kırabilecek, sizi incitebilecek kişilere bağımlı olursunuz."

Sadece kırılmamak için değil kendimizi mutlu etmek için de sevmeliymişiz, sevgi insana enerji veren bir duygu sonuçta! Var mıdır bunun örneği diyenlere de anne - babanın çocuklarına olan sevgisini örnek göstermiş... Ve eklemiş: "Doğanın verdiği bu karşılıksız sevgi içgüdüsüne, akıl ile erişilebilir.Madem ki doğada bir örneği vardır, o halde, insan aklı ile taklit edebilir, yeniden üretebilir.
İnsanları sevin ve onlardan karşılık beklemeyin.Kendinizi aptal yerine koymadan sevmenin tek yolu budur.Bunun zor olduğunu biliyorum ama, mutluluğu kim kolay yakalamış ki?"

Güzel yazı doğrusu, insanın beynindeki kara bulutları dağıtıyor biraz:)
Ama bu haftasonu çabuk geçsin yine de, lütfen :(

isteyip de yapamamak...

2008-07-23T08:32:00.000+03:00

Günlerdir yazmayı istiyorum ama yazamıyorum, beynimi rahat bırakmak istiyorum ama bırakamıyorum, sabretmeyi öğrenmek istiyorum ama öğrenemiyorum, bir düğmem olsun basınca kapanıyım istiyorum ama maalesef yok öyle birşey.... Pazartesi istifa ettim. Bundan kime ne tabii, ama "bir şeyi de yaptım" demek adına söyledim.

Bir de, şu an beni anlayabilecek tek bir kişi bile yok dünyada... buna kendim de dahilim :)

budur...

2008-07-15T14:27:00.000+03:00

super Saturday

2008-07-06T13:07:00.001+03:00

Hemen konuya giricem, Ankara'da da Num Num açıldı sonunda! Panora'nın en üst katında, food courtun sonunda, oyun salonunun sağında kalıyor sanırım(yön duygum pek yok da!)
İstanbul'da en sevdiğim ve benim için oldukça anlamlı olan mekanlardan biriydi, ilk iş sözleşmemi imzalamış, 3-4 günlüğüne tatile gitmek üzere yola çıkmadan önce Kanyon'a uğramıştık, Num Num'da yemek yemiş, "vay bee ben çalışacak mıyım şimdi, büyüdüm mü ben" diye stress olmaktan yemeğimi yiyememiştim... Neyse bu kısmı geçelim:)

Açıkçası İstanbul'dakinden çok daha ferah ve hoş buldum Ankara Num Num'ı... ayrıca tavuk etine çok da yüz vermeyen biri olarak, anlam veremediğim bir şekilde chicken cheddar burger istememde de bir keramet varmış hakikaten yediğim en güzel yemeklerden biriydi, tek sorun benim ebatlarımda bir insan için porsiyonları biraz devasa:) Limonata ve makarnalarını da ayrıca tavsiye ederim, pişman olmazsınız! Zaten Amerikan-İtalyan mutfağı karışımını seviyorsanız, mutlaka zevkinize göre birşey bulursunuz, menüleri oldukça zengin!

Mekan tasarımı da çok başarılı, siyahı bu kadar ferah tarzda kullanmaları güzel bir özellik... Asla kasvetli değil, çok rahat ve keyifli bir ortam. Ayrıca akşamları açılacak olan teras bölümünü iç mekanın aksine beyaz kullanarak inanılmaz şık ve keyifli bir yer haline getirdikleri için de kendilerini ayrıca tebrik ediyor, bir akşam gidip son halini görmeyi sabırsızlıkla bekliyorum... Bizimle ilgilenen kibar ve güleryüzlü Num Num çalışanlarına da çok çok teşekkür ediyorum...

Unutmadan, Cuma günkü 4th July etkinliği de tozdan boğulmamıza ramak kalmasına rağmen eğlenceliydi, gecenin sonunda yürüyemiyodum dizime giren ağrı yüzünden ama, olsun... Keşke hep haftasonu olsaaa!! Yarın iş yerine tatile gidiyor olsam ya da :) Bide Cumartesi gecesi üstüme çöken aptallığı atabilsem süper olucak! Ufak çapta bi şaşkınlık yaşıyorum sanırım :)

hmmm....

2008-07-02T21:12:00.000+03:00

MUTLULUK=BORNOZ+HÄAGEN DAZS BELGIAN CHOCOLATE+SESSİZLİK . . . ti, 3dk. önce annem eve gelene kadar :( yine de :)

Hiç konuşasım yok...

2008-06-23T21:53:00.000+03:00

Pazar akşamı kızlarla MFÖ konseri- o kadar söylendiğim için utandım, iyi ki de gitmişim...muhteşemdi! Yine olsun yine gidelim...

Today: Mom's birthday! Benim gibi birine dünya üzerinde katlanacak tek kişi olan canım annemmm! Tüm kaprislerime, şımarıklığıma, ağlamalarıma, bunalımlarıma, hırçınlığıma-en çok hırçınlığıma- bıkıp usanmadan sabretmeyi deneyen, bazen beni delirten ama herşeye rağmen beni kendinden çok sevdiğini bildiğim gerçekten farklı bi yaratık benim annem... herkesin annesi öyledir de, benimkisi biraz daha torpil geçiyor sanki:) Mutlu yıllar annecime! Vee ikizi Apitcime!

Bu kadar... Çok keyfim yok işte, napıyım... yarın "fal" anlatcam ama... hmm bide cumartesi "dut" koparıp yedim, çok güzeldi... çocukluğum geldi aklıma, mutlu oldum:)

pazar pazar...

2008-06-22T13:27:00.000+03:00

Ne yapmak istediğime dair en ufak fikrim yok, tek bildiğim şu an yapmakta olduğum şeyi yapmak istemediğim... Bişey daha var, ama o bana kalsın:) kin ve nefret duygularına yer yok blogumda :)

Yeni birşeylere ihtiyacım var benim, yeni konulara, yeni insanlara ve hikayelere... Bi yerde okumuştum, "İnsan bir hikayenin içinde, bir hayal dünyasında yaşayabilecek kadar şanslıysa gerçek dünyanın acıları sona erer. Çünkü hikaye devam ettiği sürece gerçek yoktur", diye...(Malesef hatırlayamıyorum blogun adını, o yüzden özür diliyorum yazarından...) O kadar doğru ki... Çok seviyorum böyle cümleleri... kısacık ama dünyalar kadar şey anlatıyor!

Poofffff!!! Falımda da "gerçekleri görmek mutluluk getirecek...Acı çekmekten korkma, risk al"çıktı, iyi mi? Akşam MFÖ konserine gidicem, acaba yağmur yağar mı? Elbise ve terlik giysem başıma gelecekler ne kadar vahim olabilir? Eğer yağarsa, hiçbir hikaye kurtarmaz bu gerçeğin acılarını ama dimi? Hmmm, evet.

Biber

2008-06-15T23:03:00.000+03:00

Biber'i veterinere bıraktım bu gece... Karma aşı için gitmiştik ama ne zamandır içim elvermediği için ertelediğim kısırlaştırma operasyonunu da aradan çıkaralım artık dediler, ben de artık ailecek gece miyavlamalarına daha fazla dayanamayacağımız için peki dedim...

Ayy şimdi oğlum nasıl korkmuştur, o kadar asosyal ve ödlek ki... Bizden başka herşeyden deli gibi korkuyor :( Hele veterinerde iyice bitiyoruz...

Aklım onda...Ama veteriner ve kedi sahibi birçok arkadaşım aynı şeyi söylüyor: bu onun iyiliği için, daha mutlu olucak gör bak! Umarım haklılardır, sonuçta dışarı çıkmıyor, çıksa da kedi yok buralarda, olsa da bizimki korkuyor zaten, böyle uzayıp giden bir liste... Yapamayacağı bişeyi isteyip durmaktansa istek duymaması daha iyidir heralde...

Evet evet...

Hmmm... yine de kıyamıyorum işte:( annelik böyle bişey olsa gerek:)

sevebileceğim ev "parça"ları...

2008-06-13T11:40:00.000+03:00

Çok başarılı bir dekorasyon sitesi keşfettim: Apartment Therapy. Cuma günleri genelde çok işimiz olmuyor yurtdışı satış bölümü olarak, o yüzden de nerdeyse bütün günümü tasarım sitelerinde geçirip iç geçiriyorum. Özellikle yakınlarda kendi evine çıkmayı düşünen biri olarak bu aralar en çok ilgilendiğim şey ev dekorasyonu olmaya başladı... Tabi bu sitelerin şöyle bir de dezavantajı var, hayal kurup kurup, gerçekte o ürünleri bulamama, varolanları beğenememe, sonuçta da döt gibi kalma:)

Neyse...

Sanırım en çok 2 evde odaklandım, tarzları biraz farklı aslında ama benim sorunum da tek bir tarzım olmaması zaten... *yüksek tavan-studio tarzı, *bol ışık-büyük pencereler, *rahatlık+sıcaklık+ferahlık kombinasyonu(evet bu 3 hissi aynı anda vermeli!) benim için en önemli unsurlar sanırım. Yalnız renkler konusunda, aslında çok da benim renklerim olmamalasına(turkuaz) rağmen, konu ev olunca nedense hep turkuaz-krem-fıstık yeşili içeren dekorasyonların dikkatimi çektiğini farkettim... Ferahlık hissi yüzünden olabilir mi acaba? Olabilir... Yukarıdaki fotolar Londrada bir stüdyoya ait, detayları geçtim, bu tarz tavan ve zemin parkesi beni benden almaya yeter de artar zaten:)

Ama aşağıdaki evin daha gerçekçi olduğunu düşünüyorum Türkiye için... ve de benim gibi değişken biri için:) daha normal sanki...

Amaaaa... şu ev için katil olur muyum? Olurum :) Yani katil olmam belki ama, şansımı zorlayacağıma eminim... Bir de şimdi nerde gördüğümü hatırlamadığım ama beyazın cazibesine dayanamadığım bir ev var ki onun için de farklı şeyler söyleyemiycem... Hele o rengarenk koltuk yok muuu.... !!! İkisini karıştırdım fotoda, hepini birarada istedim çünkü:)

Böyle işte... Daha birsürü muhteşem ev ve eşya var ama hangibirini sayıyım bilemedim...Adamlar yapmış... Ben de baktım, hayal kurdum, hepsini istedim, üstüne bir de paylaşıyım dedim. Bide bugün ayın 13'ü, hem de Cuma!!! Bide -buna rağmen- keşke bugün güzel bişey olsa :)

wish i...

2008-06-11T17:04:00.000+03:00

-had the whole Issa London S/S 2008 collection...

-had a miniature pinscher like this...

-had my own house...

and... :) :! :@ :*

'cos

lovE i am so different than beforeeeee :)))) hahahaaaaahaaaaaaa :))

beni de aranıza alın... çok yalnızım :(

2008-06-07T14:18:00.000+03:00

sabahki sinirimden eser yok şimdi..???

2008-06-03T17:07:00.000+03:00

Bu aralar herşeyden inanılmaz bir rahatsızlık duyuyorum ama diğer yandan sakinliğin uç noktalarında geziniyorum, "tepkisel" olarak yani... Yorgunum, kararsızım, boşluktayım, hiç vaktim yok, herşey batıyo, keyifsizim-depresyondayım özetle.... çok sinirleniyorum ama hiç tepki göstermiyorum... sanki halim yok tepki göstermeye!

Bu sabah bir şeyi farkettim (yine yeniden)! Biz toplum olarak kurallar ve işaretler olmadan, birileri bize ne yapacağımızı söylemeden yapamıyoruz... Direk kaos ortamı! İki sabahtır çevre yolundan Ayaş yoluna bağlanan kavşaktaki ışıklar çalışmıyor! Buna bir de asfalt çalışması yüzünden 2'ye düşen şerit sayısı eklenince tam şenlik havası oluyor... Şaka gibi, insanlar biraz mantıklı olsalar ne o trafik kitlenicek ne herkesin sinirleri gerilecek. 2+2=4 mantığı bu mantık da, öyle çok ekstra bişey değil. Arabam minicik ve narin olmasa gerçekten önüme zorla giren ve benim dehşet içindeki suratıma bakıp hep birlikte sırıtan ailenin aracına çarpar, hatta geri gider tekrar çarpardım! Ofistekiler bunu dile geitdiğimde biraz kınadılar beni ama ben hiç pişman diilim bu hissettiklerim yüzünden:)

Ayrıca aylardır söylemek isteyip de hep aklımdan çıkan bir konu var ki, bugün çıkamıcak kadar rahatsız etti beni... Yolların parçalanmış hayvan ölüleriyle dolu olması benim dışımda kimsenin umrunda diil mi yaw? Patır patır geçiyorlar hayvancıkların üstünden.... Ben artık yere tamamen kazınmış olanların bile üstünden geçmemek için türlü manevralar yaparken, insanlar pat pat geçiyolar... Pat pat da çarpıyolar anladığım kadarıyla... Hiç hız kestiklerini sanmıyorum:( Yazık yaa... gerçekten yazık... nefret ediyorum bazen insan olmaktan :(

Her gün aynı şeyler yaa amaaannnn! Yoruldum ve nefret ettim artık... Sonra ofise girer girmez işlere koşturup kendimi unutuyorum, eve döndüğümde resmen "bitmiş" halde oluyorum ve bu böyle geçip gidiyor... ne istediğimi bile bilemiyorum bu aralar hayattan...kötü dimi:(

Neyse işte böyle... Erdal'la konuşuyoruz bi taraftan, "gözü karartmak lazım" dedi... ne güzel söyledi, ama ne için söyledi hala gelmedi cevabı... bekliyorum bakalım ne önercek:)

Gitmek istiyo o da...

"5:36 PM
baskasinin isini yapmak zorunda olmicagimiz bi yere ama yok sanırım
gozu karartmak lazım

5:39 PM
gözü karartıp napıcaz? (bunu ben dedim)

5:40 PM
degisik herhangi bi sey"dedi...
evet... dedim...

Eveeetttt, şimdi düşünemeyen beynimle düşüneyeim bakalım ne olabilir bu değişik herhangi bir şey!!! 16 dakika sonra özgürüm...

Bye!

pS:alsam iyi olur....

2008-05-27T21:51:00.000+03:00

başlık yok...

2008-05-27T21:36:00.000+03:00

Cumartesi-Pazar İstanbul'daydım... Bu kez sevmedim İstanbul'u, sanki artık sevemem de... Hmmm hatta sanki canımı acıttı en sevdiğim yerler bile :( tuhaftı... ama güzeldi... hem bu kez Anadolu'yu da keşfettim biraz biraz ucundan! Yine de tercihim Avrupa'dan yana! Ayrıca karşıya geçerken yunus gördüm iki tane, ama vapurda tek şaşıran ben olduğum için sanırım üstünde durmamı gerektircek kadar ilginç bir konu değil...
Yorgun olduğum için mi nedir anlamadım ama yazıcak o kadar çok şey biriktirmişken şimdi neden tek kelime yazasım yok bilemiyorum... Yazsam yazsam tüm planlarımı bozan ev kiralarını yazarım heralde şu an ama ona bile gücüm yok! Ankara'yı sevmeye çalışmalıyım belki de artık???
Kim bilir, belki doğumgünümdeki son dakika golü gibi beni çok çok sevindirip burayı güzel göstericek bişeyler çıkar belki yoluma??? Ama şimdilik, "tuzla karabiber kadar olamadık ya, lanet olsun" diyorum ve de gidiyorum :)

ben yine gidiyorum:)

2008-05-23T18:05:00.000+03:00

İptal olmanın kıyısından döndü İstanbul planı... Yarın sabah uçuyorum:) bu kez tatil amaçlı sayılmaz... daha çok...hmmm...nasıl desem? bi nevi "gelecek planlaması"... gidip görcez bakalım neymiş, ne olabilirmiş ya da ne olamazmış :)
Bye şimdilik!

Post-holiday; pre-birthday

2008-05-21T23:06:00.000+03:00

Tatilden daha muhteşem bir şey olabilir mi şu dünyada? Hmmm, aşıkken tatil olabilir ama neyse...Tatil yaa! üstelik de deniz güneş kum üçlüsüyle! Gerçi 2,5 gün 1 saniye bile gölgede durmamama rağmen çok bronzlaşamadım, sadece duşta izlerimi görüp kendi kendime mutlu oluyorum... olsun o bile yeter:) ayrıca planladığım gibi olmadı, kafamdaki tozlu düşünceleri de sadece "temsili" olarak gömmekle kalmışım kumsala, valizime doluşmuşlar yine dönerken! ona da neyse... Sonuçta yılın ilk denize girişini yaptım-ki Ağustos'ta bile suya çekimser yaklaşan bir insan olarak hala buz gibi olan denize girmem ve az da olsa kalabilmem bence takdire değer :)

Sonrasında yine ofis, iş güç, koşturmaca... İptal olan İstanbul planları(zaten 2 hafta üstüste Ankara'dan uzak kalmak mucize olurdu olsa olsa!)... Ve deee, yaklaşık 33 dakika sonra girilecek 25 yaş bunalımı! Evet, yarın benim doğum günüm... Bu sene diğerlerinden farklı olarak biraz "buruk" geçicek-şimdiden girdim arızaya- ama sonuçta 25 yaş önemli bir yaş olsa gerek.... Öyle olmasını umuyorum ve belki artık bunu duymaktan bıktı ama O'ndan onun için çok minik benim için çok ama çoookkk büyük bi mucize istiyorum:) O olmazsa bi süpriz:) Gerçekçi olursak da: 1.Daha aktif, daha "sağlıklı" ve kesinlikle yaratıcı bir iş; 2.eskisi kadar olmasa da, yine yüksek katlarda ama bu kez yere düşmeyeceğim bir aşk:) ve son olarak 3.yeni bir hayat...mesela kendi evim? ya da başka bir şehir?

Vay be... 25 oluyorum ben yarın... Korkuyorum çok, çok da merak ediyorum... Umarın şanslı bir yaş olur, rakamlar güzel, kendi de öyle olsun:)

O zaman... İyi ki doğdum :) vardır heralde bir bildiği :)

GidiyorummM !

2008-05-16T16:16:00.000+03:00

Bu yılın ilk "deniz-güneş-kum" tatiline gidiyorum bu haftasonu... Çok değil, 2,5 güncük, Pazartesi akşamı burdayım :( Keşke bir mucize olsa, orda kalsam, hiç dönmesem hep mutlu yaşasam... Ahh ah!

Neyse, bugünkü şarkımı paylaşmadan gidemem:

I've made up my mind, don't need to think it over
If I'm wrong, I am RIGHT, don't need to look no further
This ain't lost, I know this is love...
but if I tell the world, I'll never say enough
'cause it wasn't said to you (hayatımın cümlesi olsun mu bu?)
and that's exactly what I need to do if I'd end up with you...

Should I give up or should I just keep chasing payements, even if it leads nowhere?
Or would it be a waste, even if I knew my place, should I leave it there? (kesinlikle ama çok kolay olmuyor işte pratikte)
Should I give up or should I just keep chasing payements,
even if it leads nowhere?

Böyle işte... bu tatile o kadar ihtiyacım var ki, umarım havalar bana bir süpriz yapmaz!

İyi haftasonları herkese!

kısacık bi not...

2008-05-07T17:51:00.000+03:00

Bilekten bağlı ya da bir şekilde biryerlerinde kurdela olan ayakkabılara, hatta kurdela nesnesinin bizzat kendisine bayı-lı-yoooo-ruuummm!!! Fornarinanın ayakabılarına daha beter bayılıyorum, en yüksek topuklarda bile ayakkabıları inanılmaz rahat ve

gerçekten çok kaliteli... detay çalışmalarına zaten hiç girmiyorum... Çizmelerimin altındaki kalplerle karda iz bırakmaya az uğraşmadım :) Böyle işte, bu ayakkabılar geçen sezonundaydı sanırım, ama bugün görünce paylaşmak istedim... bu sezon şeker pembesi var-ki katil olabilirim onlar için-, ama fotoğrafını bulamadım...hepsi bu kadar :)

Bide bir Murdock Young tasarımı evim olsa başka da bişey istemem heralde:P o da bu:

Punkt .

acilen acilen!

2008-05-06T10:14:00.000+03:00

bakınız neler de yapıyorum...

2008-05-04T19:12:00.000+03:00

Geçen haftadan sonra vasat ötesi bir haftasonu geçirdim demek ne kötü bişey:( ama gerçek bu... evde o kadar bunalıma giriyorum ki artık, sağda solda bulduğum her tür bez, kumaş parçasından bişeyler yapmaya başladım-dikişsiz kıyafetler:) çok pratik:P Çünkü dikmeyi bilmiyorum!Ama bu balon etek saplantım olmasına engel mi? Hayır... 5 yaşımdan beri en sevdiğim şeydir balon etekler... pofur pofur:) pamuk şeker gibiiii!!! buyrun denemelerime bakın:

bu arada...

2008-04-28T20:59:00.000+03:00

Kendini kandırmak en kötü şey sanırım... papatyaya da yazık oldu :( artık hiçbişey eskisi gibi olmıcak sanırım... bilmiyorum ki... gerçekten ama gerçekten: just wanna forget about everything!

Haftasonu(m)...

2008-04-28T19:43:00.000+03:00

Akşam yazarım dediğimde kendim bile inanmamıştım ama işte burdayım, fotoğraflarımı aktardım, birkaç şarkı indirdim-ruhuma iyi gelen- ve mutlu bir şekilde-şu sıralar olabileceğim kadar!- blogumun içine daldımmm!
Cumartesi sıradan hatta oldukça keyifsizdi... Sabah eve geldim, annemi alıp İncek'e gittik... SAkin bir kebapçı(!)da tavuş kuşları, beyaz kedi, su sesi ve çiçek kokuları eşliğinde kuzu şişle kahvaltı yaptım:) ilk değildi bu... sonra gözlerim doldu malum sebepten, kocaman güneş gözlüklerim sağolsun bişey anlaşılmadan eve döndük... eve gelir gelmez kustum, sonra da başım döndü düştüm, bu aralar çok sık oluyo zaten... ve hayır, hamile falan değilim, bu refleksif yorumu da daha fazla kaldıramıyorum artık zaten.... Neyse işte, kolonyalar, sular, tansiyon mansiyon ölçümü derken kendime geldim, geldiğim gibi de sokağa fırladım! Önce Starvucks'ta Vanilla Frappucino, sonra kıkır kıkır muhabbet, sonra daaa, "üşüdüüümmm içeri mi girsek?"-hoopp Big Chef's... (bütün bir kızarmış dondurma topunu ağzıma sokup burnumdan ve kulaklarımdan sızması fikriyle epey bi eğlendi birileri bu arada:) ayrıca da sabah ki şarkının anlamını da bu arada öğrendim, dolayısıyla beni anlattığını da!)) Sonra da kızların yanına Kıtır'a geçtim... kızların zoruyla söylediğim karışık tostumu kemirirken Cango aradı, yanımıza geldi... Cango(Cankut) benim tek ve biricik 15 senelik arkadaşım bu arada!Aynı zamanda da bir nevi ilk aşkım, ama çocukluk aşkı sonuçta, gerçeğini bildiğim için artık, şu an böyle rahatca anlatabiliyorum... yoksa bu aralar bana AŞK demeyin, ağlarım :(

Ayy çok uzattım yine, aslında asıl mevzular Pazar gününe ait! Pazar sabahı erkenden kalkıp Mühye Köyündeki Türkiye Enduro Şampiyonası 2.ayak yarışına gittim(bakmayın bu artistik cümleme, bu aktivitenin 10dk. öncesine kadarki adı "motocross yarışı"ydı, yeni baktım tam ismine)... Tahminimden çok daha huzurlu ve güzel bir gün geçirdim, ben normalde enduroları çok beğenmem ama dün gerçekten bu işi bende öğrensem, çamura toza batsam diye heveslendim... ZAten doğada olmayı her zaman kapalı ve şık ortamlara tercih ediyorum, o yüzden cuk oturdu bu aktivite...sevdim bu lafı:aktivite:)

Gerçekten, motosiklet ehliyeti almayı düşünmeye başladım, cross için değil ama hızzzz için olmalı sanki :)yine de crosstan da çok keyif aldım, hatta bir kaç teknik detay bile öğrendim, bilmiş bilmiş gezerim artık :P Yarışın dışında güneşin altında minderlere yayılmakta ayrıca süpper süpper süpperdi... Special thanks to Günal:)

Ordan sonra canım arkadaşım Çavlan'a uğrayıp, Waffle Corner'a gittim...
Ankara'nın en süper waffleını yemek istiyorsanız, başka yerde aramayın derim... Çağlar öğretti bana da, bi thanks de ona! Küçücük, şirin bi yer, gerçekten en uygun sıfat "şirin"... ama yaptıkları tek kelimeyle MUH-TE-ŞEMMM!!!
Merak etmeyin daha fazla uzatmayacağım, kimseyi baymaya gerek yok..zaten keyfim de kaçtı durduk yere... son bişey söyleyip bitiriyorum... Ben sushi-kolik oluyorum sanırım... Mesa Plaza'daki SushiSu "ankara'nın en iyisiyiz" iddialarında sonuna kadar haklılar... sushi'den nefret eden ve sadece pazarlama ve tasarım harikası olarak gören ben bile bağımlısı oldum, özellikle ebu tempura maki diyorum başka bişey de demiyorum... ohh bitirdim sonunda, şimdi pijamalarımı giyip bunalıma girebilirim!
Hoşçakalın...Aaaa az kalsın unutuyodum, bugün öğleden sonra bilgisayarımı aldıkları için iş yerine sanatsal "aktivite"de bulundum:) onları da ekliyim tam olsun...
Renkli olanlar Mithat'ın eseri, telif hakkı falan diye başımın etini yer yarın, o yüzden belirtmek istedim... Bye!

haftasonu postundan önce minik post !

2008-04-28T09:55:00.000+03:00

Haftasonu maceralarımı akşama saklıyorum, fotoğraf aktarmayı ve pazartesi sendromunu atlatmaYı bekliyorum güzel şeyler yazabilmek için! Ama şimdiİİ Edith Piaf'tan:

Je ne veux pas travailler (calismak istemiyorum)
Je ne veux pas dejeuner (yemek yemek istemiyorum)
Je veux seulement oublier (sadece unutmak istiyorum)-EVEEETTTT!!!
et puis je fume (ve sigara iciyorum..)-burası olmadı tamam, ama her an başlayabilirim!!!

babet istiyorum!

2008-04-25T17:35:00.000+03:00

Dikkat ettim de ne sık "istiyorum! bekliyorum.. düşünüyorum..-um -um!" tarzında cümle kuruyorum... en çok da "istiyorum"... Ama bunalım postlardan daha iyidir, haksız mıyım? Yaaanii şu an gerçek duygularımı yazmaya kalksam kesin bloguma sansür koyarlar, çok depresif, çok intihara sürükleyici diye! O yüzden de düşünmemeye, düşünsem bile dile getirmemeye kasıyorum hiç yapmadığım kadar... Evet zor ama kendime daha fazla eziyet etmeye de niyetim yok artık, gücüm de yok! Ee o zaman napıcaksın? Düşünmemeye - duyduğunu duymamış, gördüğünü görmemiş, hissettiğini hissetmiyomuş gibi yapmaya çalışacaksın. Ve deee kendini alışverişin o cazibeli kollarına atıcaksın:) Alışveriş yapmak "must" değil; ne var ne yok görmek, internette ordan oraya dolaşıp her gördüğüne "aaaaaaa işte buuuu!" diye yaklaşmak az da olsa işe yarıyo...

Bu aralar babet takıntım var, hem şık hem rahatlar...Benim gibi kararsızlar için ideal ürün yani! Özellikle de bu aşağıdakilere bayıl-dımmm!!! İstiyorummm diye haykırmak istiyorum tüm dünyaya :p Ama bunlar da istenmicek gibi diiller, baksanıza şunlaraaaa :)

Bugün boş gözlerle ekrana bakıp kendimi oyalarken Sigerson Morrison 'ın ayakkabılarıyla tanıştım... Allah razı olsun Bembi'den :) Onun blogunu da son zamanlarda keşfettim ve de çok sevdim... O bunu bilmiyo tabi ama, bu aralar ne zaman bişeylerden kaçmak istesem aklıma ilk gelen web sayfalarından biri olmaya başladı... keşke yeni şeyler eklese en kısa sürede!

Böyle işte... Umarım en kısa sürede benim iç dünyam da:) bu şahane babetler kadar güzel ve rahat olur diyorum ve herkese şahhanee bir haftasonu diliyorum! Biri hariç, üzgünüm :)

nothing less/more than this...

2008-04-24T16:13:00.000+03:00

bugün de Lilly Allen anlatsın siz dinleyin... :)

2008-04-24T11:42:00.000+03:00

(Eskiden Youtube varken burda da klip vardı ama... eskiden işte! 23.06.2008)

Dreams, dreams
of when we had just started things
Dreams of you and me...
It seems, It seems
that I can't shake those memories
I wonder if you have the same dreams too...

The littlest things that take me there
I know it sounds lame but its so true
I know its not right, but it seems unfair
That the things are reminding me of you
Sometimes I wish we could just pretend
Even if for only one weekend
So come on, Tell me
Is this the end?

Ben bu sabah bi yaramassslık yaptım, belki bikaç gün sonra çok pişman olacağım bir mesaj attım birine... durduk yere - yani aslında çok da durduk yere demesek???- arıza yaptım, bunu da yansıttım... nerdeyse 1 yıldır sustum sustum,hep canım acımıyomuş gibi davrandım ama bu sabah susmıcağım tuttu işte... gerçi suçlamak değildi yaptığım, kızmak da değildi çünkü ortada bir suçlu varsa o da benim zaten... sadece içimde tutamadım daha fazla... aslında şimdiden pişman oldum gibi, içim içimi yiyor ama belki de -gerçekten- doğru olan budur... Sevmiyorum ben gerçekleri ama, bi yerde de kabul etmek lazım. Nokta. Ama bitmedi, sadece yemek molası :P

Bugün 23 Nisan, "hüzün" doluyor insan :)

2008-04-23T16:11:00.000+03:00

O benim işte... 23 Nisan'da tatil olmamamıza sevinecek kadar acizim bu yıl... nerdeyse havalara uçucam işe geldim diye..evet ben:) Bu aralar gerçekten depresyondayım...bir nevi Amy Winehose-Back to black gibi... ya da belki Jay Jay Johanson "Suicide is painless"... evet, bu ikincisi daha doğru olabilir; suicide is painless, it brings on many changes... zaman geçiyo ama benim dönüp durduğum yer başladığım nokta! tek bi farkla, sanırım artık "My tears dry on their own" diyebiliyorum... Amyciğim sağolsun:) Bakın işte yine yazılı anlatım sıfır, bugün de fotoğraflar yerine şarkılarla anlatıyorum derdimi.... hadi hayırlısı... neyse negatif olmayalım çok, daha güçlü ve nispeten pozitif bi şekilde ele alalım konuyu :

(Youtube'un açık olduğu zamanlar Amy-Tears dry on their own vardı burda! yine 23.06.2008)

Amy Winehouse'u seviyorum çok... şarkıları çok "rahat" bi şekilde anlatıyo sanki bazı şeyleri.... yani belki de bana öyle geliyor, kendimden bişeyler bulduğum herşeyi hemen çok seviyorum zaten ben! Zahir kitabı hakkında yazdıklarımı hatırlatırım! Hala bitiremediğimi de belirteyim hemen :(

Off herşeyden çok sıkıldım, özellikle Ankara'dan... Sanırım doğumgünüm yaklaştıkça gerginleşiyorum herşey daha çok batıyor... Geçen yıl hayatımın en muhteşem(!) hediyesini aldıktan sonra doğumgünlerim hiçbir zaman eskisi gibi olmıycak malesef... nefret ediyorum özel günlerden :)

Aaayyy aayyy... ne kadar kötüyüm dimi, küçücük çocukların bayramında kötü kötü şeyler yazdım... Köthüyüm ben köthüyüm, köthüyüm.... :)

çoookkk ara verdim yine...

2008-04-20T11:18:00.000+03:00

Gripti, fuar hazırlıklarıydı, fuardı, işti, bunalımdı, yorgunluktu, derken epey oldu yazmayalı...arada çok şey oldu mu? aslında olmadı... bilmem olmuştur belki de:) neyse zaten yokluğum çok farkedilmemiştir diye düşünüyorum:)
Gerçekten çok dolu (malesef sadece işle) birkaç ay geçirdim, geçiriyorum...Geçen hafta döndüm Frankfurt'tan ve hala toparlayamadım... Ama güzel bir fuardı, ve bisürü insanla tanıştım, bisürü muhteşem tasarım gördüm, endüstriyel tasarım sevdam depreşti:), ve gerçekten çok büyük bir deneyim oldu benim için..Hayatımda ilk kez "yoğun iş temposu" denen şeyle tanıştım ve hiç hoşlanmadım...

Sonuç: Çalışmaktan nefret ediyorum :( Almanya'da yaşanmıycağını bir kez daha anladım-o iklimle beni tavlaması zor zaten:) Akdeniz'e kıyısı olan herhangi bir Avrupa ülkesine yerleşme kararı aldım...

offf...bide şimdi farkettimki yazma yeteneğimi kaybetmişim...sabrımı da:( o yüzden yine fotoğraflara bırakıcam işi... bu yoğunluğa sıkıştırdığım bikaç yeni şeyi de ekliyorum:)

yıllar sonra ZOO...

2008-03-09T14:20:00.000+02:00

Dün 5 yaşımdan beri ilk defa hayvanat bahçesine gittim ("19 sene önce" diye bi kavram var artrık hayatımda,şu an farkettim de bu korkunç!)ve acaip güzel bi cumartesi geçirdim, ama akşam başlayan gribim beni bitirmiş durumda şu an o yüzden yorumlarımı sonraya bırakıyorum... Hem zaten fotoğraflar daha ilginç yazıcaklarımdan:)
by the way; bana eşlik ettiği için Erdal'a koccamaaann thanx! ve de BILDIRCAN:)

Fotopazar:)

2008-02-24T20:20:00.000+02:00

Aaaayy aayy! Ne zamandır yaşamadığım kadar keyifli bi Pazar günü geçirdim... Sabah Biber'in mama kabıyla içeriye giren ölü sandığımız uğur böceğinin canlanmasıyla zaten çok mutlu bi başlangıç yapmış oldum:) Sonra ne zamandır bitiremediğim bi hamur adamımı bitridim. Şemsiyesi içime dert olmuştu, bi türlü yapamıyodum, bu sabah "aa neden sera strech filmi denemiyoruummm" şeklindeki aydınlanmanın ardından bir miktar dekopaj tutkalının da yardımıyla, suratımda kocaman bi sırıtışla bitirdim adamımı...Erd! beğendin miii???

Ardından, Ayben'le saatlerce spora mı gitsek, sinemaya mı diye tartıştıktan sonra şehre gidip, Mükü'yü aramaya karar verdik, çok özlemişim tatilden beri görüşememiştik bi türlü Mükücümle! Sayesinde -her ne kadar Ayben Burak olduğunu iddia etse de:)- Barış'la da tanıştık ve de çok mutlu olduk kendisini tanımaktan... ayrıca da desen kursu önerisi için de teşkür ediyorum kendisine, ilk kez bu konuyla ilgili sağlıklı bir öneri almış olmanın sevinci ve coşkusu var içimde:) İlk olarak ne zamandır gitmediğim Sade'ye gittik... Tavuklu-mantarlı krep-beyaz et sevmeyen
biri olarak çok da favorim değildir- seçmekle çok doğru bi karar vermişim, gerçekten çok başarılıydı... Hatta o derece başarılıydı ki, yemeğin yarısında aklıma geldi fotoğrafını çekmek:) olsun, içini de görün:) Gerçekten "advanced" lezzetteydi... Arka masadaki yeşil kazaklı, turuncumsu topsakalllı amcaya kelime dağarcığımıza kattığı bu sıfattan dolayı da teşekkürü bir borç bilirim, iki tamlamasından birinde "advanced" kullanıyodu kendsisi... enteresan bir kişilik...
Ardından -ki olay burda koptu- ee bari bir kahve içelim diye Starbucks'a doğru yürürken, tam da Arjantin Caddesinin tepesindeki park yerinin önünde, koluma girmiş olan Ayben'in ayağı kaydı ve düştü! "Aaa koluma girmişti dimi?"-o an aklımdan sadece bu geçti-sonrasında bende Ayben'in üstündeydim... Evet o arkadaşının üstüne düşen beyaz trençkotlu zavallı bendim... Arkadaş kurbanı olmak bu olsa gerek tam olarak!
Böyle güle ağlaya(soğuktan!) kewndimizi nihayet Cafe des Cafes'de bulduk, zira Starbuckslar doluydu... İyi ki de oraya gitmişiz, hem nostalji oldu, hem de hayatımın en güzel sıcak çikolatalarından birini içtim... Keşke daha çok yerde bulabilsem böylesini! Belki de kendim yapmalıyım! Mükü'nün beyaz çikolatası da üzerine yaptığım desenle ayrı bir anlam kazandı:)

Eveett, işte böyle... yarın yeni ofisimizde işe başlıyoruz, umarım cam kenarı seçmekle hayati bir hata yapmamışımdır! Hmmm bide... keşke Mu'yla küs olmasaydık, ne yorum yapardı acaba, merak ettim... NeSSe!
İyi haftalar herkeseee!!!

Vay bee! Ben neymişimmm :)

2008-02-22T09:05:00.000+02:00

Televizyonda klibini hep görüp geçtiğim bu şarkıya dün eve dönerken radyoda rast geldim, bilmiyorum niye değiştiremedim... iyi ki de değiştirmemişim, sevdim çünkü... böyle yaz başlangıcı gibi, güneşli bi hava getirdi bana, çim kokusu, arılar falan:) salak bi sırıtışla bilmediğim halde bağıra bağıra söyledim, cümleler tuttu tutmadı o ayrı:)niye bilmiyorum ama şarkıyı dinlerken çok şanslıymışım gibi hissettim... çok güzel anılarım var benim bu hayatta yaa:) hakkaten de "vayy bee ben neymişim!" dedirtcek cinsten... buyrunuz.... izleyiniz...

(YOUTUBE :( Gökçe-Vay be...)

Not: Bana bunu hissettiren, daha doğrusu bunu farketmemi(kafama dank etmesini demek daha doğru olur) bilerek ya da bilmeyerek sağlayan Emo'ya:) ve Ayboş'a çoookkk çok merciii... Tabi Burcu ve Nihan aplalarımı saymıyorum bile...Çok sefiom sizi! ama cidden çok:)

Not2: Bugün taşınıyoruuuzzz!!! öğleden sonra ofisteki herşeyi toplamaya başlıcaz, çok mutluyuz Alza da ben de! gideceğimiz yeri görmedik ama olsun, herkes çok güzel diyo hem de zaten yenilik güzeldir:)

Not3: Artık günlük havasından çıkarmam lazım blogumu yaaa, bu ne böyle:(

kendi dilimde post...

2008-02-18T19:12:00.000+02:00

18.02.2008
4+4=8 ama aynı zamanda...
8-4=2 evet evet, bölü diil eksi...

kar

2008-02-17T19:30:00.000+02:00

Heryer bembeyaz olduuu, ve süper, ama yarın çamur olucak, ve bu çok kötü... yaz çocuğu olsam da ve güneş enerjisiyle çalışsam da karın yeri ayrı... kış olucaksa kar olsun, kar yoksa da yaz olsun:)

Bugün öğleden sonra sıcacık mutfağımızda oturup, dışarda giderek hızlanan karı izlemek, ve buzzz gibi gazozumu içmek süperdi... Nerden estiyse babam almış bu sabah...Diet colama uzanirken alt rafta dikkatimi çekti... Bu nerden esti diye dalga geçerken, bi yudum alıp sustum... muhteşem! Çok çok küçüklüğümden beri içmemiştim hiç, unutmuşum neye benzediğini... bişey de hatırlamadım zaten, ama tadını sevdim... Annem de hemen açıkladı şu şekilde: "ee, sevcen tabi, ben sana hamileyken canım bitek gazoz çekmişti, yaaa!"

Böyle işte... bi haftasonu daha bitti:( bişeyler daha yazcaktım ama yoruldum... bu kadar.

My Adventures of Valentine's Day

2008-02-15T09:40:00.000+02:00

O0hh.... Bi seffgililer günü daha geçti gitti kazasız belasız... ben her ikisinin de ucundan döndüm gerçi ama neyse:) Hoops&Yoyo sevgim depreşti, trafikteki "ben"e benzettiğim için de bu bannerı ekledim hemen postumaaa... şimdi sırayla anlatıyorum, ready set gooo! :

1. Dünün ilk önemli olayı olarak işyerinde Alza'nın aslında 13 Şubat olan ama benim balığımsı hafızam sonucu dün hatırladığım doğumgünü kutlamamızdı, çiçekli pastayla... Birsürü fotoğrafımız oldu şirketce, Mithat sayesinde, bakıp bakıp koptuk...aramızda kalsın :) Ve şunu öğrendik: yemek yerken insanları fotoğraflamamak lazım, tabi onlara bi kinimiz, düşmanlığımız yoksa! Varsa çekelim, eğlenelim:)

2. Eve dönerken Ümitköy'de, köyün içindeki Pet City'ye uğradım, Biber beyin maması bitmiş çünkü... Ve oğlum artık 1 yaşında olduğu için ilk kez "adult" mama aldım... O da bayıldı yeni mamasına...(ama kurmalı fareden korkmasına ailecek anlam veremedik!) Pet City güzel bir petshop, pet'i olanlara tavsiye ederim.... ayrıca bir iki parça oyuncak hediye edip kalbimin tek sahibi olmaya da aday oldular diyebilirim!

3. Fotoğraf makinamı almak umuduyla Arcadium'a gittim ve hayalkırıklığının üstüne bide adamlara sinirlenip çıktım... Neymiş, pembe bulamazmışım, çünkü yokmuş... "internet kullanmıyosunuz galiba, kullanıyosanız da açın bi bakın,hıh!" diyip çıktım... Böyle pis bi sırıtışla bilmiş bilmiş iddia etmese ağzımı bile açmazdım aslında, ama o triplere tahammülüm yok... Neyse sonra eve gittim...bişeyler yiyip,enerji toplayıp, Panora'ya doğru yola çıkmak için....

4. Tam yemeğimi bitirmiş üstümü değiştirirken telefon çaldı, ve Mu:

M: nerdesin?

E: nasıl yani? sen nerdesin?

M: ee ben Panoradayım....

E: ama.... (ben aramadan niye gitti ki bu şimdi?!*#$£@?#@!!!!**) ee şey, beklediğine değicek söz(????), evdeyim ama 10dk.ya çıkıcam... (ooofff nasıl yetişcem!!!!)
M: peki sonynin önünde buluşalım!

E: ee tamam, ok..

.....
bu konuşmadan tam 14 dakika sonra Panora'daydım, ama park yeri bulmam yarım saatimi aldı! (sanırım ben park yeri ararken ölücem, gerçekten! ya da daha doğrusu araba kullanırken... ölmezsem de katil olucam... ) Neyse, sonra buluştuk, Sony'e daldık... Benimle ilgilenen çocuk hemen vitrindeki ürünü çıkartınca "aaaaaaa onu mu veceksiniz, ben açılmış şeyleri sevmem amaaa!" şeklindeki refleksif tepkimden itibaren kendisinin tavrı da değişti, soğuk ve çekingen bi kişiliğe büründü... Kasadaki muhabbete hiç girmiorum, ben cidden tuhafım sanırım...ama seviyorum kendimi:) eğlendirebiliyorum kendi kendimi sonuçta.... Hmmm bide araba çekilişine katıldım, kırmızı Z4.... ojelerim de kırmızıydı... bana çıkıcak kesin:)

Özetle nihayet pembe W-55ime kavuştum... çok ileri bi model değil ama, şeklini ve rengini sevdim... bana yeter şimdilik... kendime aldığım ilk gerçek hediye-hem de sevgililer günü hediyesi:P ilk fotoğrafı da bu sabah çektim ama henüz aktaramadığım için ekleyemiyorum....

SONUÇ: Dün güzel bi gündü... Bazen aslında ne kadar şanslı olduğumu unutup depresif olsam da sanırım artık kendimi kendime getirmeyi öğreniyorum... Niye bilmiyorum ama içimde bi his var, herşey çok iyi olucak, yeter ki Nisan bi gelsin.... :)

Ve herkese bol güneşli, bol neşeli bi haftasonuuuu !!!

Sevgililer Gününe ithafen....

2008-02-13T19:40:00.000+02:00

Yarın "Sevgililer Günü" malum... benimki başka gün gerçi ama nedense gıcıklığım tuttu bişeyler yazmak istedim... Ben bugüne kadar hiç "14 Şubat " aktivitesinde bulunmadım...(Allah çarpmasın, lisede öyle bi talihsizlik var, napıyım, küçüktük,özeniyoduk...) Peki doğru düzgün, biraz sonra anlatıcağım gibi özel bir Sevgililer günü yaşadım mı? evet yaşadım...1 kerecik... Benim derdim şu sadece, 14 Şubat olmak zorunda değil benim sevgilimle özel günüm... benimki farklı olmak zorunda, sevmiyorum herkesle ortak şeyleri... "özel" olmalı, bana ait bir anlamı olmalı.... "Biz"e ait bişeyler olmalı, sevgilime ve bana, bizim sevgililiğimize... Tek çocukluğum burda da gösteriyo kendini, özel günleri bile paylaşamıyorum, hatta abartıp bayramları da kendime özel isteyebilirim ben!

Neyse, tüketim çılgınlığı bunlar deyip geçiştirebiliriz... sonuçta sevgililer gününde yapılanlar, alınan hediyeler, vs hiçbişeyin göstergesi değil... garantisi hiç değil... Bence herkes kendi sevgililer gününü yaratsa çok daha iyi olur, özeti bu... yada boşverin, kimse bişey yaratmasın, o da bana özel kalsın:) Biber geldi, öpücük verdi, mutlu oldum:)

Bu arada, kalbi kırıklar için süper bi oyuncak yapmışlar, gerçi benden başka bi insanın bu fikri bulmasını kıskanmadım değil ama, takdir ediyor ve sizlerle paylaşmak istiyorum.. Bakınız, şu sağ tarafta görmüş olduğunuz arkadaş "broken heart robot", ben kendime alsam adını "Emrah" koyardım o ayrı:)

(Emrahla ilgili bişey daha var bugünüme renk katan onu sona saklıyorum:))

Yanlız robotcuğun sitesindeki fotoğrafı görünce adını bi an Eso'yla değiştirmeyi de düşünmedim değil:P NesSe, özetle ben sevdim...tasarımı seviyorum, oyuncakları seviyorum-çok seviyorum- ve böyle şeyler görünce ooofff ben ne yapıyorum, niye sevdiğim iş için çabalamıyorum diyorum... bide ben de istiyorum bu robottan...Sevgililer gününden de saptık böylece, ama iyi oldu...

Eveett, saçma sapan, dağınık konulu bir post daha eklemiş oldum böylece arşivime... Acaba bigün konsantrasyon sorunumu çözebilecekmiyim çok merak ediyorum! Ayrıca bakmayın artis artis konuştuğuma, kırmızı oje sürüp Sevgililer Günü temasına büründüm hemen:)

Şimdi söz verdiğim gibi, bugün Emo sayesinde gördüğüm, muhtemelen herkesin bildiği ama benim yeni öğrendiğim ve koptuğum vs vs...neyse işte karşınızdaaaaaa: KÜÇÜK GOOGLE ! Zamanında az "Küçük Emrah" muamelesi yapmadı bana bu Emo, acaba o mu yaptı bu siteyi oldum bi an, sonra geçti :)

Neyse işte, şimdilik bu kadar, dandirikten bişeyler karaladım, dizi izlemeye gidiyorum şimdi.... By the way, dün ilk commentimi aldım "SArdunya"dan, çok mutlu oldummmmm:)))) Pembe Sony fotoğraf makinamı aldığımda ki yarın olucak bu, daha da mutlu olucam diye umuyorum...

pS: dum spiro spero for "bıd bıd! "

istiyorum..

2008-02-01T17:10:00.000+02:00

Güneş, iskele, deniz, kum, sardunya, parmak arası terlik, M&M's, i-Phone, dondurma çikolatalı,muzlu,karamelli, rokalı domatesli mısırlı salata, Nestle damak, taze biber domates peynirli kahvaltı, geç kahvaltı, çekirdeksiz karpuz, kaymaklı ayva tatlısı, zeytinyağlı yaprak sarma, çiftlik evi-Toscana'da, midilli, kuzu, tavşan,Vespa, sıcak iklim, bronz ten, deniz, deniz, deniz, güneş, güneş, güneş....

Derin's 1st BIRTHDAY !

2008-01-27T19:20:00.000+02:00

Aynı zamanda benim ilk organizasyon deneyimim... Çok başarılı sayılmazdım, ama bütün suç işimde, çalışmıyo olsam kesin çok daha iyi şeyler yapabilirdim... NesSe!Daha önümde çok şansım olucak, baharı bekliyorum...sanki baharda bi mucize olucak gibime geliyo:) Ama en azından pastayı güzel yaptırmışım.. Liva'dan beklenmicek bi Performans olduğunu düşündüm... Ne yalan söyleyeyim, adamın benim tarif ettiğim pastayı nasıl anladığı konusunda epeyce tedirgindim... onların kataloglarındaki bi modeli epeyce bi değiştirerek tarif ettim çünkü... Pastayı görene kadar da "acaba gül koymayın dediğimi unuturlar mı, ya kocaman bi nazar boncuğu koyarlarsa, ya hayvanlar çirkin olursa" diye stress yaptım...Ama boşa yapmışım, pastayı görür görmez "ohhh aferin" dedim... hem kendime, hem Liva'ya:)

Ayrıca bi tane ayının bacağını, bide bütün bir uğur böceğini yedim... ayının bacağı için mazeretim yok, ama uğur böceğini şans getirsin diye yedim...(Berrak'ın düğününde de şans için masadaki yıldızlardan almıştım, takıntılı mıyım acaba???)
Pstayı sevdim özetle... dışı kadar içi de başarılıydı, bunu da ayrıca belirtmek istedim....

Tülin teyze(Burçak'ın annesi)nin yemeklerine zaten bişey diyemiyorum... Antakyalılar sonuçta...Antakya'da çok mutlu bi hayatım olabilir, evet kesinlikle olur! Sıcak hava, o yemekler, daha da ötesi mezeler.... "Aaaaa Antakyalı bi koca bulayım o zaman ben sana!" dedi Tülin teyze, ama önce bu yemekleri öğrenmem gerekiyomuş:( onun bulacağı müstakbel koca adayım yapsa, ben hem yesem hem öğrensem olmaz mı ki?

Neyse neyse, Derin'in doğumgünü yazısı bu, kendime çevirmicem konuyu yine! DERİN benim kuzenimin kızı... Kuzenim, yani Serkan, benim abim gibi aslında... Derincik de gerçekte hiç olmıcak "yeğenim" sayılabilir bu yüzden... ve ilk! Binevi "Hala" sayılıyorum ben..."Esra Hala":) Neyse ben "Esra abla" yı tercih ederim:) Bu arada, ailenin tek "tek" çocuğu benim ama Serkan, Burcu ve Nihan sağolsun hiç tek çocuk gibi olmadım, hep birlikte aynı evde büyüdük sayılır... Tabi zamanla büyüyen gitti, büyüyen gitti, ananemin ve teyzemin elinde en son ve en ufak olarak ben kaldım, ee hal böyle olunca da tek çocuk sendromunu da hatırı sayılır bi dönem yaşadım aslında!

Yine kendime çevirdim konuyu, hemen toparlıyorum, Derin'in doğumundan İstanbul'a taşınmalarına kadarki 6-7 aylık süre boyunca nerdeyse hergünümü onun fotoğraflarını çekerek geçirdim ben... O yüzden gerçekten "hala"sı gibi hissediyorum onun :) Burçak(Serkan'ın eşi) da inanılmaz tatlı ve çok iyi anlaştığım bi insan olunca, hayatımın en keyifli dönemlerinden biriydi diyebilirim... Çalışmıyodum da o zamanlar aaahhh aaahhh...İstanbul'a taşındıktan sonra fotoğraf olayı da bitmiş, nitel ve nicel anlamda:) Hazır gelmişlerken onları epeyce yüklü bi fotoğraf CDsiyle evlerine yolladım bugün...

Derin doğumgünü olayından, hatta süslerden bile çok bişey anlamadı ama çok tatlıydı... Masadaki dolmaları bile oyuncak sandı, mumları yakamadık bile... Herşeye elini uzatıp yakalama eğilimi olunca çocuğun, en doğrusu bu gibi geldi...Uuu, kıyamam ben ona yaaa...Maşallah diyim de nazar değmesin! Umarım her yeni yaşı en az bu kadar mutlu, sağlıklı, şanslı ve güzel olur... Mutlu yıllar Derin'e, annesi ve babasına da:)

Dün bir ilk daha yaşadım aslında... Doğumgününden sonra Mu'yla Panora'ya gittik... ben daha önce gitmemiştim hiç, nedense park yeri bulamıycam korkusu vardı-bende hiç olmayan bişey bu, o yüzden garip! Bide enteresan ve nedensiz bi şekilde soğuk geliyodu Panora bana, mesafeli gibi..sevmiyceğimi hissediyorum hala, gerçi çok gezmedik, şöyle bi bakıp, hemen Starbucks'a oturduk... Ama o kısacık "şöööyyle bi" bakış anında, Oysho'yu gördüm ve sevinçten gözlerim parladı! İstanbul'da ne zaman Cevahir'e gitsem uğramadan çıkmadığım mağazalardan biriydi Oysho... Pnaora'ya saygı duydum o bakımdan... sevgi değil, saygı sadece şimdilik... Ayrıca çok ciddi kararlar aldık, burnuma ve gözlerime estetik yaptırıyorum, cazibeme cazibe katıyorum:) gerçi hala gözlerimin aşağı doğru olduğuna inanasım gelmiyo ama... takıntı yapmadığım bi bu kalmıştı zaten, hemen taktım!

İşte böyle...Mu'yu bıraktıktan sonra eve nasıl döndüm bilmiyorum, bi ara gözlerim kapandı, açtığımda "aaa bu yol bööle miydi ?" oldum, sonra esneye esneye zar zor eve geldim, kırmızı ışık çıkmasın karşıma diye dua ede ede... durduğum yerde sızıp kalırdım çünkü! acaip bi uyku hali... Alkol beni uyutmaktan başka bişey yapmıyo zaten, bi şen şakrak olamadım içip içip! :) Şimdi saçlarımı kurutsam iyi olucak... yoksa boynumun ağrısı daha beter olucak! yarının pazartesi olması gerçeğinden daha kötü olamaz gerçi ama nesse!

Bakalım nasıl geçicek bu hafta!!! Belki güzel bişeyler olur da hayatım değişiverir bi anda:) şimdilik pay paaayyy!!!

bide...

2008-01-25T15:40:00.000+02:00

böyle herşeyi ama herrrşeyi boşverip "EEEEHHHH YETER BEE!!! istemiyorum/istiyorum şunu şunu şunu kardeşim!" diye ne geçiyosa aklımdan bağırmak istiyorum... düşüncesi bile rahatlattı sanki... hmmm :)

"ESsOPUCcINO"

2008-01-24T15:29:00.000+02:00

Blogumun yeni ve içime sinen başlığını buldum sonunda! Yazı ve frappucinoyu çoookkk çoookk seven Eso olarak, kendimin de bi çeşit frappucino olduğumu düşündüm bi an için... tatlı, ama çok baymayan, keyifli bişey işte:) ve sevdim... ve kalıcak... :)

sabah sabah....

2008-01-23T08:59:00.000+02:00

Sanırım en kötü huylarımdan biri bişeyi bitirdiysem asla geri dönüşü olmaması.... bişeyden soğuduysam ısınamıyorum tekrar.... bişeyler batmaya başladıysa boşveremiyorum....
Bugün geçicek mi bilmiyorum :(

kendi meomimi istiyorummm!

2008-01-22T21:33:00.000+02:00

Birsürü şey istiyorum, birsürü şey seviyorum... hepsini aynı anda seviyorum, aynı anda istiyorum... ikizler burcuyum diye mi acaba, bütün suç doğduğum andaki yıldız konumlanmasında mı yoksa mayıs ayında mı??? bilmiyorum... bütün ikizler burçları böyle mi hissediyodur onu da bilmiyorum! Küçükken hayvanat bahçesine giderdik, tavşanı da fili de aynı anda görmeye çalışır, sonuçta hiçbişeyi tam göremeden eve dönerdim... okul hayatım boyunca bi veteriner olmak istedim, bi psikolog, bi diplomat, bi ressam, bi iç mimar, bi mühendis! ama sonunda uluslararası ilişkiler okudum, önce bankacı olmayı denedim, nefret edip kaçtım şimdi dış ticareti deniyorum...seviyorum da aslında... ama hep bişeyler eksik işte ve şu kesin ki bişeyler çizmek,tasarlamak ve yapmak küçüklüğümden beri değişmeyen ve beni hep mutlu eden tek şey... tam da bu yüzden giderek emin oluyorum ve giderek panik oluyorum:) emin olduğum: yaratıcılığımı ve kabiliyetimi kullanabileceğim bişeylerle uğraşmak zorundayım! ham-tel adamlardan falan bahsetmiyorum, biraz daha profesyonel boyuta taşımalıyım artık olayı! dış ticaret bilmek de kendi şirketimi kurarsam çok işime yarar hem:) panik olduğumsa hiçbişey yapamadan zamanın akıp gitmesi!

Neyse şimdi paniği bi kenara bırakmak en iyisi...bugün her tür "iletişim" faaliyetin yasaklandığı sevgili işyerimde vakit geçirmek için tasarım sitelerine bakarken, Meomiyi gördüm:) 2 uçuk tip birleşmiş, her telden bişeyler tasarladıkları sevimli ötesi bu siteyi daha doğrusu "marka"yı yaratmışlar... oyuncaktan bebek kıyafetine, firmalar için özel tasarımlardan wallpapera kadar birsürü alakasız şey yapıyolar.... darısı başıma:)

Yine de bilmiyorum bilmiyorum bilmiyorum! kafam çok dolu ama biyerlerden başlayamıyorum... neyse bakalım...annemler de aptal ve ağır dizi Binbir Geceyi seyrediyolar, bayılmak üzereyim! ilişkilerden soğutuyo bu dizi furyası beni.... insanlar yavaş ve kıt algılı, gerçek hayattaki olayları embesillerin gözünden anlatır gibiler.... İşte dönüp dolaşıp "gitme" kararına varmama bir neden daha!

Neyse, sıkıldım, toparlamak istiyorum artık.... hayatımı kontrol edemiyorum bu aralar ve bu gerçekten sinirimi çok ama çoook bozuyo...yine de takmamak için elimden geleni yapıyorum, sadece geleceğe ve planlarıma odaklanmak istiyorum....bide sadece kendimin ve belki de, çok ufacık bi ihtimal birinin daha anlayacağı bişeyle son vermek istiyorum: "50 First Dates"-yaaaa niye burdayııızzz,hadi herşeyi bırakıp gideliiiimmmmmmm orayaaaa!!!!!... Hmmmm... neSsE!

"büyüme" alametleri...

2008-01-20T21:05:00.000+02:00

Dün akşam itibariyle ilk "arkadaşımın düğünü" aktivitesine katılmış bulunuyorum! Evlenen ilk arkadaşım değil aslında ama düğününe gittiğim ve "off yaa aaa kocaman olduuukkk artık!" dediğim ilk arkadaşım Berrak...
Berrak benim taaa liseden arkadaşım... Yine liseden çok canımcım arkadaşım Burak'la beraber gittik düğüne... iyi ki de beraber gittik yoksa ben sıkıntıdan ölürdüm! Gerçi Burak da eğlence konusunda pek yardımcı olmadı sağolsun, sürekli iç karartıcı senaryolar, ben ve nerdeyse imkansız bi tarihte olması muhtemel düğünüm içerikli... yok bi kenardan beni izleyen eski sevgililer, yok bu evliliğe itirazım var diye bağıranlar, yok deliren ben:) komik yaa bu Burak, beni delirmişken bile seven ve yanımda olan ender insanlardandır ayrıca kendisi... hele öyle bi gece yanımda olup bana destek olmuştu ki ömrüm boyunca unutamam, sokak ortasında yerlere yatıp bağıra çağıra ağlamıştım da gıkı çıkmamıştı, canım Burakcım, iyi ki var:) benim düğünümde de inşallah gelip fotolarımı çeker, karşılıklı göbek atarız:) gerçi ben dün gece tropik bi adada çok sessiz sakin, az insanlı bi tören istediğime bi kez daha emin oldum ama, olsun:) Neyse, saptım yine konudan! Düğün fena değildi, ama ben kesinlikle açık havayı ve ilkbahar-yaz sezonunu tercih ederdim...ama bu benim tercihim tabi!!!

"Düğünler ve bebekler güzeldir" diye bi düşünce var bi süredir benim beynimde, tuhaf bi şekilde duygusallaşıyorum iki konuda da... daha doğrusu ilk kez bi düğüne gittim ve nedenini bilmediğim alakasız bi duygusallaşmayı ilk kez yaşadım ve bu gerçekten çok garipti... garip bi histi... bi an artık hiç bizaman çocuk olamıycağımı, artık arkadaşlarımın doğumgünü partilerinden çok düğünlerine, doğumlarına gideceğimi, artık hep sorumluluklarım olucağını, işin hayatımın çok büyük ve malesef gerekli bir parçası olduğunu farkettim... bi de tabi "acaba ben de..." diye başlayan düşünceler geçiverdi bi anda beynimden ama hemen tabağımadakilere dönüp dikkatimi dağıttım... istemiyorum şu an böyle şeyler düşünmek, beynimi yormamam lazım! bu sene iş sorunumu çözmeye ve artık "gerçek", ciddi ve mutlu olduğum işi bulmaya adamam gerek kendimi... madem bu olay hayatımın büyük bi parçası olucak, bari mutlu olucağım yeri bulayım! ama tabi "aşk" da her zaman en değer verdiğim şey olmaya devam edicek!

Neyse efendim, dün eve gelip yatağıma yattığımda farkettim ki "evde" olmak, yatağımda olmak en "rahat" duygu benim için... sabah kalkar kalkmaz da günlüğüme saldırdım hemen! Gelin teli yoktu ben de masaya serpiştirdikleri yıldızlardan yürüttüm bikaç tane:) bana şans getirsinler diye hemen yapıştırdım defterime, bişeyler yazdım... Biber rahat bırakmayınca kısa kesip kalktım ama...

Sonra da bütün gün yayıldım evde..1 aydan fazla bi süredir bekleyen, yarım kalmış "ham-tel" adamcıklarıma devam ettim...Erdalcım (sayfamı en düzenli takip eden insan, thank u ona!)meraktan ölmesin diye fotoğrafını ekliyorum ama asıl bitmiş hali bu değil... bi parçası daha olucak! :)

Sonraaaa, günün en sevdiğim kısmı burası: Biberle veterinere gittik.. pire ilacı için... Veterinerimiz Başak hanım inanamadı Biber'in ebatlarına... daha da büyüycekmiş ama oğlum:) sonra veterinerdeki tüm kedileri meydana çıkardılar, muayeneye gelen muhteşem pamuk gibi kedi de eklendi bize, kah kah kih kih muhabbet ettik... Sarmaşık diye sarman bi yaratık vardı, adeta sevilmek için yaratılmış... adamın tipini,hallerini anlatmam mümkün değil, kucakta şekilden şekile girmeler, hiç açılmayan pençeler... Bide ölümlerden dönmüş, ve şu an kör ama gayet sağlıklı olan Efe var, bi mama poşetine kafasını daldırıp sessiz sessiz yeneğini yedi... o haliyle bile gayet sakin bir hayvandı... ama Biber bey, durmadan etrafa hırlayıp pıhlayıp, beni o keyifli ortamdan ayrılmak zorunda bıraktı:( şimdi de uyuyo... yerinde olmak için neler vermezdim!!!! yarın yine iş var ve ben psikolojikman çökmüş bi haldeyim!!!! bide şu adamın haline bakın yaaaa:(

2008 ve yeni tuhaflıklarım

2008-01-04T13:57:00.000+02:00

2008'e girdik nihayet! çift sayı olmasından dolayı uğurlu geliceğini, süprizli bi yıl olucağını düşünüyorum-düşünmek istiyorum. İçimden öyle geliyo bilmiyorum, 2006 benim için muhteşem olmuştu, 2007 berbat, şimdi "8" bana şans getircek diye bi sonuca vardı beynim:)

Yılbaşı gecesinden bu sene de nefret ettim, tarif edemediğim tuhaf ve sevimsiz hislere neden oluyo o gece benim içimde.... uafklığımdan beri böyle bu! eğlenmek "zorunda olmak" mı böyle yapıyo acaba? hiçbir zorunluluğu sevmediğim gibi yilbasi gecesine yapıştırılan bu zorunluluk da(yani benim hissettigim bu, öyle bişey olmak zorunda değil gerçekte!) geriyo sanırım beni... belki de daha hiç "hayalimdeki yılbaşı gecesi"ni yaşamadım diye kıskançlıktan öyle diyorumdur diycem ama bu kez de hayalimdeki yılbaşı gecesi diye bişey yok ki bende!

Neyse, bu yıl güzel olucak, benim için önemli gelişmeler ve değişiklikler olucak bunu biliyorum o da yeter zaten:)

Hemen alakasız bi konuya atlıycam burdan; iki kitap okuyorum bu aralar aynı anda... birinden bahsetmiştim "Kurtlarla Koşan Kadınlar". Çok zor bi kitapmış, inanılmaz ağır gidiyo o yüzden... ama bu yil yapmaya karar verdiğim en önemli şeylerden biri de bu zaten, sabırlı olmayı ve başladığım işi bitirmeyi öğrenmek! İkinci kitap da uzun zaman önce alıp bi kenera bıraktığım ve geçen gün odamı toplarken farkettiğim "Zahir". Paulo Coelho'yu seviyorum ama nedense bu kitaba ne başlayabildim ne devam edebildim, bırakmıştım en sonunda da... Geçen gün bulunca, arkasındaki cümleye takıldım kaldım... Başladım hemen, okudukça hoşuma gidiyor...

Zahirin anlamına baktım bugün..."Arapça görünen var olan, görünmez olmayan anlamına gelir. Bir zamanlar karşılaştığınız bir kişi ya da düşünce, başka hiç bir şeye yer vermeyecek şekilde düşüncelerinizi kaplar. Bu durum bir tür delilik ya da kutsal bir düşünceye kendini kaptırmak şeklinde tanımlanır." demiş kitabın önsözünde, ben farketmedim yani internette ararken buldum:)

Acaba bişeyleri sevmek için mutlaka kendisinden bişeyler mi bulması gerekiyo insanın? Kitabı o zaman değil de şimdi sevmemin nedeni bu gibi geldi de bana... Ama bilemiyorum belki de ruh haliyle ilgilidir. Neyse ruh halimi hiç karıştırmıyım şimdi, "tuhaf" kaçıyo... "yeşil toparlak bi yaratık olmak" gibi saçmalayabiliyo mesela ruh halim bazen... böyle işte, şimdilik bu kadar, yazma modunda değilim pek...

Herkese mutlu yillar!

alışveriş listesi dediğin...

2007-12-18T12:58:00.000+02:00

Böyle olmalı... ayakkabı için ayrı liste, çanta için ayrı liste, gıda için ayrı liste...

Heralde herkese tatil rehaveti çoktaaann çökmüş durumda, bugün boş boş oturuyoruz... ben de bari bişeyler bakıyım dedim... kendimi yine Net A Porter (bkz. http://www.net-a-porter.com/) da 400€ ve üstü tapılası ayakkabılara bakarken buldum! Ve şöyle bir liste yaptım:

1.Uggs... En acili bu, çünkü ayaklarım çok üşüyo:( bunları üstünde desenleri de var, çok eğlenceli duruyolar....

2. Leopar desenli babet... çünkü açık renk daracık muhteşem pantolonuma çok yakışır! ve çok güzeller:) içi de kırmızı ayrıca!

3. Christian Louboutin istemek için nedene ihtiyaç yok sanırım??? fazla güzeller.... bunları giydiğinde başka bişey giymek istemez sanki insan, çok sade ama çok "yeterli"ler...

http://www.mytheresa.com/shop/home.php?cat=48

4. Jimmy Choo çizme! içi tavşan kürklüymüş... sanırım bu aralar "sıcaklık" herşeyden daha çok önemli benim için! Yoksa şekil itibariyle çok da waaooooww değil bu çizme... ama içi kürk! herçi yazık tavşanlara, kıyamamki ben:(

5. Welly Boots! İşte bunlar muhteşem! Louboutinden ve Jimmy Choo'dan çok bu lazım aslında bana, her mevsim doğada yürüyüş yapabilirim böylece.... ankara'da nerde bulabilirim acaba? Bulabilir miyim ya da???

6. Bunların gerçekten bi nedeni yok..sadece sevdim... Sanki deri olsalar daha mı güzel olurlar acaba? bunlarda da bi zıpırlık, bi bayram şekeri havası var ama... Christmas Tree süsü niyetine de kullanılabilir, neyse işte kırmızı sonuçta...ama deri olsun yine de!

Hmmmm...bayram ruhu sardı sanki beni, oysaki yıllardır bayramlardan nefret ediyorum-eğer tatil programım yoksa! Özellikle de kurban bayramlarını sevmiyorum, sevemiyorum... yazık kuzularaaa:( Keşke kimse kurban kesmese bu yıl... neyse..yine de herkese iyi bayramlar ve iyi TATİLLER :)

Fındık

2007-11-30T10:28:00.000+02:00

Durmadan fındık yiyorum... Çok seviyomuyum emin diilim ama surekli yiyorum... belki de sıkıntıdandır, emin değilim.... ama mesela badem o kadar mutlu etmiyo beni, fındık ayrı:) insanın ağzında diğerleri gibi tuzlu, ekşimsi tat da bırakmıyo hem.... super super! Hem belki saçımı da daha çabuk uzatır-hala yazınki kıvamına gelemedi, sinirleniyorum!

Bide Fındık deyince aklıma TenTen geliyo, ben çok küçükken vardı, gerçi çok popüler ve yeni değildi hatta artık ortadan kalkma dönemleriydi ama Burcular yada Serkanlar sayesinde tanımış olabilirim diye düşünüyorum kendisini.... Bi TenTen görüntüsü var yani zihnimde ama çok net değil:) Louis Vuitton'un geçen yıl yada daha önce böyle bi serisi çıkmıştı, ordan esti TenTen yıllar sonra... Sonra da kedim ilk geldiğinde ona isim arama maceram (1 ay sürdü dile kolay!!!) esnasında yeniden hatırladık kendisini:)

TenTen'in bi köpeği vardı, adı da Fındıktı(-mış aslında, ben o kadarını hatırlamıyorum!) ama süper bi yaratıktı Fındık-aslında orjinal adı Milou(Milu)! Beyaz, zipir bi terrier... benim kedim de çok zip zip bişeydi sürekli seke seke koşuyodu evin içinde, o an bi esmişti Fındık mı olsa acaba adı diye... Ama füme-beyaz bi hayavana yapişşmadi sanki o isim, ama hala bazen Fındık diyorum o ayrı... Fındığım o benim:) Gerçi tam şu an farkediyorum da "Fındık" da aslında bembeyaz!!! Ama işte Fındık sadık, hareketli ama uysal bi hayvan... Benimki psikopat, saldırgan, enteresan bi hayvan...Ben ve evdekiler dışında kimseyeellettirmiyo,veterenire her gidişimizde bi şekilde bana pansuman yapılıyo, ilaçlar falan havalarda uçuşuyo-en son öyle baktılar ki bi daha gidemiycez sanırım! Adı gibi "Biber" acısı kıvamında!!! Ama beni seviyooO! ben de onu:)

Bazen çok bunalıyorum, uyutmuyo, ısırıp canımı acıtıyo, evi mahvediyo(ki burda evin mahvolmasından çok annemin dırdırı beni bitiriyo!) ama yine de, yani en zor anda bile aklımın azcık ucundan geçmiyo ondan vazgeçmek... Artık bi parçam o benim... bazen canımı acıtan, kollarımda ve ellerimde çirkin çirkin yara izleri bırakan, bazen delirten, bazen gülmekten öldüren, bazen enerji veren, bazen enerjimi tüketen!, ama en çok içimi ısıtan ve beni bi şekilde çok sevdiğini hissettiren bi parçam:) Belkide en zor dönemimde hayatıma girdiği için bu kadar vazgeçilmez oldu... "En sevdiğim" bi parçam giderken o geldi ve kalıcak... Annemle babam ne derse desin, ondan vazgeçmiycem ben... Fındıkla başlayıp niye bööle hırslı ve duygusal anlar yaşamaya başladım bilemiyorum ama durum bu işte:)

Offf yaa şimdi durduk yere çok özledim oğlumu!!! Pofuduk fındığım benimmmmm:)

eğer...

2007-11-28T10:08:00.000+02:00

"Eğer hayatımı yeni baştan yaşayabilseydim, daha çok hata yapardım. O kadar mükemmel olmaya calışmazdım... daha çok dinlenirdim. Bu yaşamda, onca ciddiyetin arasında yapamadığım kadar eğlenirdim. O kadar temiz kalmazdım....(çünkü artık biliyorum ki temiz olunca daha savunmasız oluyosun! bunu ben diyorum).. Daha fazla riskler göze alır, daha çok gezer, daha çok günbatımı seyrederdim, daha cok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim...gitmediğim daha çok yere giderdim....daha çok dondurma, daha az bezelye yerdim. ...." demiş Jorge Luis Borges.... bunları 85 yaşında söylemiş... ben 24 yaşındayım...ne düşündüğümü söylemicem, vazgeçtim. (mantığımdan ve duvarlarımdan hiç vazgeçmezdim tarzı bişey derdim deseydim...)

Çok uyuzum bugün, çok "bitik" hissediyorum... ayni zamanda "hissiz"... anestezik:)
Bide ......

çiçekler, böcekler, aaaaşşşşkkk :)

2007-11-22T13:38:00.000+02:00